دیدارنیوز: وظیفه کلیهها بسیار بیشتر از دفع مواد زائد از خون است، آنها به کنترل فشار خون، حفظ تعادل آب و مواد معدنی، کمک به تولید گلبولهای قرمز و حفظ سلامت استخوانها کمک میکنند.
از آنجا که بیماری کلیوی میتواند بهتدریج این عملکردهای مهم را مختل کند، بسیاری از افراد این پرسش را مطرح کردند که آیا مصرف ویتامینها میتواند از کلیهها محافظت کند یا خیر.
نتایج پژوهشها نشان میدهد برخی ویتامینها، بهویژه در افرادی که دچار کمبود هستند، میتوانند مفید باشند. با این حال، شواهد چندانی وجود ندارد که نشان دهد مصرف مقادیر زیاد ویتامینها میتواند از بیماری کلیوی پیشگیری یا آن را درمان کند. در برخی موارد، مصرف مکملها در دوزهای بالا حتی ممکن است مشکلات جدیدی ایجاد کند.
ویتامین «دی» (D)، یکی از ویتامینهایی محسوب میشود که شواهد درباره فواید آن برای افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه، قویتر است. کلیههای سالم به تبدیل ویتامین «دی» به شکلی که بدن بتواند از آن استفاده کند کمک میکنند، اما کلیههای آسیبدیده ممکن است توانایی کمتری برای انجام این کار داشته باشند. در نتیجه، افراد مبتلا به بیماری کلیوی معمولا با مشکلاتی در زمینه ویتامین «دی»، کلسیم و سلامت استخوانها مواجه میشوند.
پزشکان ممکن است زمانی درمان با ویتامین «دی» را توصیه کنند که آزمایش خون، پایین بودن سطح این ویتامین یا غیرطبیعی شدن سطح هورمونهای مرتبط را نشان دهد. اصلاح این مشکلات میتواند به محافظت از استخوانها و کنترل عوارض بیماری مزمن کلیه کمک کند. با این حال، پژوهشگران همچنان این موضوع را بررسی میکنند که آیا درمان با ویتامین «دی» میتواند بهطور مستقیم روند کاهش عملکرد کلیه را آهسته کند یا خیر.
چند نوع از ویتامینهای گروه «بی» (B) نیز برای سلامت طبیعی بدن اهمیت دارند. ویتامینهای «ب۶» (B ۶) و «ب۱۲» (B ۱۲) و همچنین فولات به بدن در پردازش «هموسیستئین» کمک میکنند، مادهای که میتواند در خون تجمع پیدا کند و با بیماریهای قلبیعروقی، مرتبط است. نتایچ پژوهشها نشان میدهد ویتامینهای گروه «بی» میتوانند سطح «هموسیستئین» را کاهش دهند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این کاهش به بهبود پیامدهای مرتبط با کلیه منجر میشود یا خیر.
برخی افراد مبتلا به …
