روز روزنامهنگار است؟ مبارک باشد. مبارک برای آنهایی که سالهاست بین زندگی سرراست و بیدردسر و آنچه زیست را دشوار میکند، رنجی عمیق را انتخاب کردند و باری مضاعف به زیست در این سرزمین را پذیرفتند. مبارک برای آنهایی که ناامنی شغلی را بهانه نکردند، ناامنی مالی را گردن گرفتند، کیف رانت بغل نکردند، با فلان مدیر و بهمان مدیر زدوبند نکردند، دست به دامن گروههای سیاسی نشدند و پشت کیبوردها ماندند برای اینکه «آگاهی، حق مردم است».
مبارک باشد این روز برای تمام آنهایی که هنوز یادشان نرفته خبرنگار و روزنامهنگار، فعال سیاسی نیست، نسخهپیچ مردم هم نیست. مبارک باشد برای آنهایی که هنوز باور دارند که مردم، آگاهند، صغیر نیستند و میتوانند میان هزار خبر و نگاه و تحلیل، آنچه درست است، ببینند و شعور مخاطب هنوز مفهومی حقیقی برایشان است. مبارک آنهایی که هنوز دروازهبانی خبر را بلدند، هنوز امنیت مردم جزو اصول کارشان است و از آنچه پایههای روزنامهنگاری اصیل و درست است، دفاع میکنند. مبارک باشد برای دلسوزان واقعی، برای آنهایی که اسیر پروپاگاندا و خطمشیهای افراطی نشدند. سر جایشان نشستهاند، راه و مسیری که باور دارند درست است را میروند و امتداد مسیرشان، در هجوم اتفاقها و وقایع، کج نمیشود، منحرف نمیشوند که ممکن است در سکوت خون جگر بخورند، از رد خبرهای سیاه روحشان خسته و زخمی باشد و مدام از خود بپرسند این ایستادگی چقدر ارزش دارد و باز ادامه دهند، پیش بروند و باشند؛ برای روزنامهنگاری، برای حق چهارم مردم در قانون اساسی و تمام آنچه در روزگار تهی واژهها از معنا، ایستادگی را معنا میکند.
چنین روزی به خبرنگارانی که به مثابه خبرنگارند، مبارک است، به روزنامهنگارانی که به مثابه روزنامهنگار ایستادند، مبارک است. امروز روز مهمی است، نه برای مراسمهای دولتی و بزرگداشتهای غیرواقعی و... روزی است برای یادآوری. یادآوری آدمهایی که در یکی از پر گرد و غبارترین روزگار رسانهای در تاریخ این سرزمین، شبیه چراغی روشن در کولاک میدرخشند و مسیر را برای آنهایی که به واقع به دنبال رسیدن به مقصدند و بیراهه نمیروند، روشن میکنند. مبارک است امروز، برای همین یادآوری است، همین بودن مداوم بدون هیچ چشمداشتی. همین یادآوری ما را بس. مبارک است.
