مورد عجیبی که در سالهای اخیر و به ویژه در ماههای اخیر پس از نهم اسفند ۱۴۰۴ بیشتر مشاهده میشود، تمایل عجیب برخی مسئولان کشور، از جمله سیاسیون انقلابی یا به ظاهر انقلابی (در این زمینه تفاوتی هم میان موافق و مخالف مذاکره وجود ندارد)، به تعریف و تمجید و تکریم از خود است. تکرار بیش از حد واژه «من» در سخنان ایشان و تعاریف و تکریمها و تقدیسهای عجیب از سوابق، پیشبینیها، پیشگوییها و دست آوردها و خلاصه ارجاعات مکرر به «خود»، سلوک سیاسی جدیدی را تدریجا جا میاندازد که مع الاسف، در حال تکثیر و ازدیاد افقی و عمودی است. به گونهای که گاهی مشاهده میشود سیاسیون و تحلیلگران و اصحاب سیاست و رسانه و ... تبدیل به بلاگرهای عرصه سیاست شده و برای جذب فالور و ترویج و ارتقای موقعیت سیاسی و تصویر خود، مشغول ریپلای کردن پیشبینیهای سیاسی گذشتهشان مبنی بر جنگ، آتش بس، تفاهم، گرانی، اغتشاش و... شده یا با استوری توییت سال و ماه گذشته و اسکرین شات استوری چند هفته و چند ماه قبل، تلاش کنند تا عمق راهبردی خود را به رخ بکشند. امری که خروجی اولی آن، تنزل امر سیاسی و به تبع آن قربانی کردن امر ملی خواهد بود. این شکل ورود به مساله، نتیجهای جز ساده سازیهای کودکانه و صورتی مسائل پیچیده و حساس سیاسی نداشته و زمینه بحثهای دقیق، کارشناسانه و موثر را از میان برده و با اغتشاش ذهنی و غافل کردن عموم از واقع امر، فضا را برای، عرض اندام و جلوهگری جریانات سیاسی لیبرال و سکولار و براندازان یقه دیپلمات به ظاهر موجه داخلی فراهم ساخته و ادبیات عوامفریبانه و مغالطه آمیز آنها مبنی بر صلح شرافتمندانه و حق زندگی و سازش و تسلیم را فراگیر میکنند. به طور مشخص، وقتی مسئولان «مورد اعتماد» به جای دنبال کردن امر رهبری در حراست از وحدت و منافع ملی، مشغول پاسخگویی به شبهات و ابهامات درباره عملکرد و اقدام خود در موضوعات مختلف شوند و «تنگه احد» پاسداری از امر ملی را به طمع «غنیمتِ» تصویر روتوش شده انتخاباتی برای آینده نیامده و بدعهد در سپهر سیاسی کشور، رها کنند، جریان غربگرای بهت زده از بعثت مردم و مقاومت ملی تاریخی ایران در برابر مجهزترین و بزرگترین ارتش تاریخ را، که خلاصه فهمش از انقلاب و نظام و مردم، منهدم شدن با فشردن یک دکمه از سوی دشمن بود، از گیجی و حیرت درآورده و پیرمرد مذبذب و بزدل سالهای اخیر را به موعظهگر صلح شرافتمندانه و شادزد سر گردنه را به مطالبه گر حق زندگی مردم بدل ساخته و زبان پلیدش -که بریده باد- را به تهدید رهبری معظم انقلاب باز میکند. آقایان مسئول دلسوز و مورد اعتماد! این زبانها به دنبال عمل شما باز شدهاند و میخواهند با یارگیری از مردم گرفتار معیشت و جنگ، دوقطبی اجتماعی ساخته و نسخه تسلیم را به رهبری حقنه کنند. آری! امت مبعوث، هوشمندانه خود را از دام این نزاع برساخته و تقلبی رها کرده و مخالفت و انزجار خود را از این سلوک سیاسی خودمحور فریاد زده است، اما تضمینی نیست که در اغتشاش ذهنی برخاسته از مسائل فوق، تا آخر آسیب ناپذیر بماند. و کلام آخر آنکه، راه چاره چندان سخت نیست، کافی است جای «من» همه به «او» و نگاه و ایده بدیع و اراده و عزم جدیش بپردازند و به جای محوریت دادن ابلیسگونه به «خود»، «خود» را در منظومه و مدار «او» تعریف کرده و در مسیر اعتلاء و تقویت امر «او» تلاش کنند. «او» برای اداره کشور و توسعه و پیشرفت و بالندگی آن ایده، نقشه، طراحی و برنامه دارد. خلاصه آنکه، با قسم جلاله کسی ولایتمدار نخواهد شد، التزام عملی میخواهد و کشتن نفس. بعد التحریر: و صد البته، همه آنچه از این خطر گفتیم، در برابر خطر سرشت شیطانی «انا خیر منه» که خفی و جلی در این سلوک سیاسی، ایمان و اخلاص را میبلعد و میپوساند، هیچ است.
