هفت صبح| تا همین چند سال پیش وقتی درباره ازدواج حرف میزدیم، تصویر نسبتاً روشنی از این موضوع داشتیم. آشنایی از طریق خانواده، دوستان، دانشگاه، محل کار یا محیطهای اجتماعی شکل میگرفت. شناخت نیز ممکن بود بهتدریج اتفاق بیفتد. پیشتر البته خانوادهها در این فرآیند نقش بیشتری داشتند. اگر این شیوهها همیشه موفق نبودند اما قواعدش برای بیشتر مردم قابل فهم بود.
نشستی با عنوان نشست علمی تخصصی ازدواج، خانواده و فرزندپروری در زیستبوم دیجیتال برگزار شده که خودش موضوع جالب توجه است. یعنی یک جوان که میخواهد ازدواج کند، ممکن است پیش از آنکه شخص مورد نظرش را در دنیای واقعی دیده باشد، او را در شبکههای اجتماعی بشناسد. حتی ممکن است ماهها با او در فضای مجازی گفتوگو کند، عکسهایش را ببیند،دوستانش را بشناسد و درباره سبک زندگیاش اطلاعات جمع کند؛ بدون آنکه واقعاً او را از نزدیک شناخته باشد.
دوره و زمانه عوض شده است. آشناییها خیلی راحتتر و سریعتر شدهاند. اما درمقابل شناخت طرف مقابل شاید به همین راحتی نباشد. ما اطلاعات کافی و کاملی در فضای مجازی از طرف مقابل به دست میآوریم، اما این اطلاعات به شناخت منجر نمیشود. چون آن چیزی که در فضای مجازی مشاهده میکنیم، درواقع بخشهایی گزینشی و انتخابشده از زندگی افراد است. آدمها بهترین عکسهایشان را منتشر میکنند.
لحظههای شادشان را نشان میدهند. سفرها، موفقیتها، مهمانیها و روزهای خوب بیشتر دیده میشوند. درمقابل شکست، خستگی، اختلاف و نگرانی معمولاً جایی در صفحات مجازی ندارند. به عبارتی نکات منفی و اخلاق بد، حساسیتها و مواردی از این دست در فضای مجازی کمتر در معرض دید قرار دارد. حالا جوانی را تصور کنیم که با همین تصویر ناقص، میخواهد درباره آینده خودش تصمیم بگیرد.
این اتفاقی است که فضای دیجیتال رقم زده است. درعین حال شبکههای اجتماعی تعداد گزینهها را برای جوانان بیشتر کرده است. درسالهای قبل یک نفر چه دختر و چه پسر ممکن بود در یک محیط محدود با چند گزینه برای ازدواج روبهرو شود. ولی حالا با دنیایی از آدمها مواجه میشود. آیا این مسئله یک فرصت است؟
به این معنی که انتخاب بیشتر میتواند …
