شناسنامه ملی زمین؛ شرط شفافیت مالکیت و مهار زمین‌خواری

هفت صبح، اصغر سپه‌وند|  زمین در ایران فقط یک دارایی اقتصادی نیست؛ پایه تولید، امنیت غذایی، توسعه شهری و روستایی، حفاظت از منابع طبیعی و سرمایه بین‌نسلی کشور است. با این حال، بخش مهمی از منازعات ملکی، تغییر کاربری‌های غیرمجاز، تصرف اراضی ملی و پدیده زمین‌خواری از یک نقطه مشترک آغاز می‌شود: نبود تصویر روشن، واحد و قابل استناد از وضعیت هر قطعه زمین.

وقتی معلوم نباشد یک قطعه زمین دقیقاً چه حدودی دارد، مالکیت آن خصوصی، ملی، دولتی یا عمومی است، چه کاربری مجازی دارد، چه محدودیت‌هایی بر آن حاکم است و چه مجوزهایی برای آن صادر شده، زمین به بستری برای ابهام، تعارض و فساد تبدیل می‌شود. در چنین وضعیتی، حتی قانون خوب نیز در مرحله اجرا گرفتار پراکندگی اطلاعات، استعلام‌های طولانی، پاسخ‌های متناقض و تصمیم‌های غیرقابل رهگیری می‌شود.

راه‌حل موثر، صرفا برخورد قضایی پس از وقوع تخلف نیست. پیشگیری از زمین‌خواری نیازمند یک تحول نهادی و فناورانه است: هر قطعه زمین باید شناسنامه ملی، دیجیتال، قابل رهگیری و متصل به سامانه‌های رسمی کشور داشته باشد.

  زمین‌خواری از ابهام آغاز می‌شود …