هفت صبح| حدود ۵ هزار پرستار هر سال از شغل پرستاری خارج میشوند. آماری که احمد نجاتیان، رئیسکل سازمان نظام پرستاری، اعلام کرده و نکته نگرانکنندهتر این است که همه این افراد مهاجرت نمیکنند. بخشی از آنها از بیمارستان و حرفه پرستاری خارج میشوند، برخی سراغ مشاغل دیگر میروند و گروهی نیز خانهنشین میشوند. همه اینها درحالی است که بارها شنیدهایم بیمارستانها از کمبود پرستاران گلایه کردهاند.
اما در میان همه این تناقضها، بخشی از پرستاران متخصص در خانه ماندهاند و ترجیح دادهاند دیگر به حرفه خود بازنگردند. چه بر سر حرفه پرستاری آمده که فردی سالها برای رسیدن به آن درس خوانده، مهارت و تجربه اندوخته و در نهایت تصمیم میگیرد دیگر پرستار نباشد؟ تصور کنید جوانی چهار سال یا بیشتر برای گرفتن مدرک پرستاری درس خوانده، دورههای عملی را پشت سر گذاشته، شبهای متوالی در بیمارستان کارآموزی کرده و بعد وارد حرفهای شده که با سلامت و حتی جان انسانها سروکار دارد.
اما چند سال بعد، به نقطهای میرسد که به جای پوشیدن لباس پرستاری در خانه میماند یا برای گذران زندگی به شغلی کاملاً متفاوت روی میآورد. اگر این اتفاق برای یک نفر رخ دهد، شاید بتوان آن را یک انتخاب شخصی دانست. اما سالیانه حدود 5 هزار نفر چنین تصمیمی میگیرند. قاعدتا این مسئله را باید یک شکست بزرگ در سیاستگذاری بدانیم. وزارت بهداشت باید ابعاد مختلف این مسئله را بررسی کند و ببیند چه اتفاقی افتاده که این تعداد زیاد هر سال شغل پرستاری را رها میکنند. قطعا نمیتوانیم این مسئله را با حقوق پایین توضیح دهیم.
چون ماجرا پیچیدهتر است. پرستاری شغلی است که شب و روز نمیشناسد، با کمبود نیرو و فشار کاری همراه است و در بسیاری از مواقع یک پرستار باید مسئولیت چندین بیمار را همزمان برعهده بگیرد. حالا اگر همین پرستار ماهها برای دریافت بخشی از مطالباتش منتظر بماند، طبیعی است که انگیزه او برای ادامه کار کاهش پیدا کند. نجاتیان از معوقات حدود ۹ ماهه کارانه پرستاران سخن گفته است. یعنی پرستاری که به بیمار خدمات میدهد، ممکن است برای دریافت بخشی از حق خود ماهها منتظر بماند. در هیچ اقتصادی نمیتوان انتظار داشت نیروی متخصص با چنین شرایطی، برای همیشه انگیزه خود را حفظ کند.
موضوع …
![[کامران نرجه] ذینفعان تأمین اجتماعی صبور باشند](/news/u/2026-08-23/ettelaat-n4nc3.jpg)
