هفت صبح| روزهای پیش، وقتی در یک رویارویی خبری از وزیر آموزش و پرورش پرسیده شد که آیا کیفیت تعلیم و تربیت در کشور ما با استانداردهای جهانی همخوانی دارد یا خیر؟ او درپاسخی کوتاه گفته بود: «طبیعی است که نیست»؛ این جمله در نگاه اول شاید نشان از صداقت، تواضع و واقعبینی داشته باشد، اما برای جامعهای که آینده فرزندانش را در گرو عملکرد این وزارتخانه میبیند، سوالات بسیار عمیق و نگرانکنندهای را به دنبال دارد.
وزیر در ادامه صحبتهایش، انگشت روی نقاط ضعف ساختاری وزارتخانه گذاشته و مواردی مثل کمبود شدید بودجه، پایین بودن سرانه آموزشی، تراکم بالای دانشآموزان در کلاسها که به ۳۵ تا ۴۰ نفر میرسد و ضعف در استانداردهای نیروی انسانی را به عنوان دلایل اصلی این فاصله برشمرد. اما چالش اصلی اینجاست که آیا برای کسی که سکان هدایت کل نظام تعلیم و تربیت کشور را در دست دارد، صرفاً تشخیص درست مشکلات و ردیف کردن آنها کافی است؟
…
