هفت صبح، ملک میرمهدی| محمد حیدری را شاید بهتر باشد میان فاصله دو نت جستوجو کرد. جایی میان ردیفهای قدیمی و ترانهای که قرار بود مردم زیر لب زمزمه کنند. او موسیقی ایرانی را خوب میشناخت، با ظرایف دستگاهها بزرگ شده بود و سنتور برایش یک ساز معمولی نبود. با این همه، گوشش را روی صدای زمانه نبست. همین ویژگی حیدری را به یکی از چهرههای مهم تاریخ ترانه ایرانی تبدیل کرد.
آهنگسازی که میتوانست ریشه را حفظ کند و شاخه را به هوای تازه بسپارد. سوم شهریور، سالروز خاموشی مردی است که بسیاری نامش را کمتر از ترانههایش شنیدهاند، اما ملودیهایش سالهاست بخشی از حافظه ایرانی شدهاند. «سوغاتی»، «بهار بهار»، «بیا بنویسیم»، «صبحت بخیر عزیزم» و «دل من» تنها چند ایستگاه شناختهشده کارنامهای هستند که گستره آن، چند نسل از خوانندگان موسیقی ایران را دربرمیگیرد. حیدری دوم دی ۱۳۱۶ در تهران متولد شد و سوم شهریور ۱۳۹۵ در کالیفرنیا درگذشت.
مضرابی که زود جدی شد …
