هفت صبح| سینماها همیشه جایی برای فاصله گرفتن از هیاهوی جهان بودهاند. پناهگاهی که آدمها در تاریکی سالنهایش از زندگی روزمره جدا میشدند، در دنیای تصویر و صدا غرق میشدند و برای ساعتی، احساسات، رنجها و شادیهای آدمهای دیگری را زندگی میکردند. برای نسلهای زیادی در ایران، سینما فقط یک سالن نمایش فیلم نبود؛ بلیتهای کاغذی، بوی آشنای سالن انتظار، صندلیهای تاشو و پردهای که با کنار رفتنش جادوی سینما آغاز میشد، بخشی از خاطره عاطفی و تاریخی زندگی مردم بود.
اما امروز، در میانه تابستان، یکی پس از دیگری شاهد خاموش شدن این فانوسهای خاطرهساز هستیم. یکی از سینماهای قدیمی تهران حالا برای فروش گذاشته شده؛ اتفاقی تلخ که به پایتخت محدود نمیشود و در شهرهای دیگر ایران نیز با شدت بیشتری در حال تکرار است. انگار بخشی از خاطره جمعی ما، آرامآرام در حال فروریختن است.
«عصر جدید» ارزش ثبت در فهرست میراث فرهنگی را ندارد؟
سینما «عصر جدید» با نزدیک به ۷۰ سال قدمت، این روزها رسما برای فروش گذاشته شده است. ساختمانی که سالها یکی از پاتوقهای مهم تماشای فیلمهای متفاوت و روشنفکرانه بود، حالا در انتظار سرنوشتی نامعلوم است. عبدالله علیخانی، یکی از مالکان این سینما، با تایید خبر فروش، دلیل اصلی این تصمیم را فرسودگی شدید ساختمان عنوان کرده است. او گفته: «ادغامی در کار نیست. ممکن است هر کسی هر چیزی مطرح کند، اما فروش سینما جدی است و شوخی هم نیست.»
به گفته او، ساختمان بهشدت فرسوده شده و بازسازی یا ساخت دوباره آن، پروژهای سنگین است که در ۷۷سالگی دیگر توان انجامش را ندارد. علیخانی در ادامه به تغییر سلیقه مخاطبان و شکل سینما رفتن مردم هم اشاره کرده است. به گفته او، امروز تماشاگران بیشتر به سمت پردیسهایی میروند که سالنهای بیشتری دارند و امکان انتخاب فیلمهای متنوعتری را فراهم میکنند. عصر جدید با ۷۵۰ متر مساحت و سه سالن، دیگر کارایی گذشته را ندارد و شاید امروز بیشتر به درد تئاتر بخورد. این سینما در نیمه دوم سال ۱۳۳۶ ساخته شد و ابتدا فقط یک سالن داشت. در سال ۱۳۵۷ نیز ساختمان آن بهطور کامل تخریب و به مجموعهای سهسالنه تبدیل شد.
حسین فرحبخش، یکی دیگر از سرمایهگذاران سینما، اما نگاه متفاوتی به موضوع دارد. او …
