به گزارش هفت صبح ، وقتی صحبت از تربیت کودک می شود، معمولا همه ما درباره اهمیت محبت، توجه و همراهی والدین می شنویم. اما آیا توجه بیشتر همیشه به معنای تربیت بهتر است؟ واقعیت این است که کودک در کنار محبت و حمایت، به فرصت تجربه کردن، اشتباه کردن و مستقل شدن هم نیاز دارد. توجهی که از حمایت فراتر برود و به کنترل دائمی یا انجام دادن کارهای کودک تبدیل شود، ممکن است به جای افزایش امنیت، وابستگی و اضطراب او را بیشتر کند. توجه سالم با توجه افراطی چه تفاوتی دارد؟
توجه سالم یعنی والدین نیازهای عاطفی و جسمی کودک را جدی بگیرند، به حرف های او گوش دهند و هنگام نیاز از او حمایت کنند؛ اما در عین حال اجازه دهند متناسب با سنش بعضی کارها را خودش انجام دهد.
در توجه افراطی، والدین ممکن است بیش از اندازه در فعالیت های کودک دخالت کنند، مشکلات او را پیش از اینکه خودش تلاش کند حل کنند یا برای جلوگیری از ناراحتی او، مدام قوانین و محدودیت ها را کنار بگذارند. در چنین شرایطی، کودک کمتر فرصت پیدا می کند با چالش های کوچک زندگی روبه رو شود.
وقتی محبت به دخالت دائمی تبدیل می شود
گاهی والدین از روی علاقه و نگرانی تصور می کنند باید همیشه مراقب فرزندشان باشند. مثلا اگر کودک در انجام کاری مشکل داشته باشد، بلافاصله به کمک او می روند یا اگر ناراحت شود، تلاش می کنند هر طور شده عامل ناراحتی را از بین ببرند.
این رفتار در کوتاه مدت ممکن است کودک را آرام کند، اما اگر همیشه تکرار شود، فرصت یادگیری مهارت های حل مسئله و تحمل ناکامی از او گرفته می شود. کودک باید به تدریج تجربه کند که می تواند بعضی مشکلات را خودش حل کند و حتی اگر گاهی اشتباه کرد، همچنان مورد حمایت والدین قرار دارد.
توجه بیش از حد چه تاثیری بر استقلال کودک دارد؟
یکی از مهم ترین پیامدهای توجه افراطی، کاهش فرصت تجربه استقلال است. کودکی که همیشه والدینش لباسش را انتخاب می کنند، وسایلش را جمع می کنند، مشکلاتش را حل می کنند یا به جای او تصمیم می گیرند، کمتر فرصت پیدا می کند احساس کند از عهده کارهای خودش برمی آید.
استقلال البته به معنای رها کردن کودک نیست. والدین باید متناسب با سن و توانایی فرزند، مسئولیت های کوچکی به …
