به گزارش هفت صبح ، رختشویی کنار جوی آب در شهرهای بزرگ ایران و همه جای ایران از قدیم رواج داشت و تا آخر دوره قاجار و بعدها در دوره پهلوی و پیش از لوله کشی آب و حتی پس از آن همچنان ادامه داشت و وضعیت اینگونه بود: «متمولان و اعیان مکانی را در حیاط اندرونی خانه برای شستن رختها در نظر میگرفتند که حوض آب و کانالهایی برای ورود و خروج آب داشت. زنان در دیگر خانهها، از آب حوض برای رختشویی بهره میبردند.»
رخت شستن پایتختنشینان کنار جوی قنات؛ دروازه غار
از دهه ۳۰ شمسی بهتدریج فشاریها آمدند که آب بهداشتی داشتند ولی تعدادشان کم بود و رختشویی در کنار فشاریها نوبتی بود.
محلههای مرکزی و اصلی تهران مانند بازار، عودلاجان، دروازهغار و سنگلج نخستین محلههایی بودند که صاحب شیرهای فشاری شدند و بهتدریج بر تعداد آنها در سراسر شهر افزوده شد. با این حال تا دهه ۵۰ شمسی کمتر از ۵۰۰ شیر فشاری در تهران بود و هرجا مردم به شیر فشاری دسترسی نداشتند همچنان در جویها و نهرها رخت میشستند که البته آبشان معمولا آلوده بود.
