هفت صبح| صبحها و عصرهای شلوغ مترو، سالها میزبان غرفههایی بود که با رنگهای درخشان و شعارهای وسوسهکننده، نگاه رهگذران را به خود جلب میکردند. روی بنرها از «بازنشستگی ۱۰ ساله»، «بازنشستگی ۲۰ ساله»، «سرمایههای چند ده میلیارد تومانی» و «حقوق مستمر» نوشته شده بود. کافی بود چند دقیقه کنار یکی از این غرفهها بایستید تا ببینید چگونه فروشندگان با شور و حرارت از آیندهای آرام حرف میزنند.
آیندهای که قرار بود با چند سال پرداخت حق بیمه سرمایهگذاری و عمر، دغدغه مالی دوران سالمندی را برای همیشه از میان ببرد. حتی آن روزها اقتصاد ایران آبستن نگرانیهای فراوان بود. تورم، قدرت خرید مردم را هر سال کوچکتر میکرد و خبرهای مربوط به وضعیت صندوقهای بازنشستگی، امید چندانی برای نسلهای جوان باقی نمیگذاشت. بسیاری به این نتیجه رسیده بودند که باید خودشان فکری برای آینده کنند. همین احساس ناامنی، بزرگترین سرمایه تبلیغاتی شرکتهای بیمه شد.
فروش امید …
