وابستگی کودک به مادر بخش طبیعی و مهمی از رشد عاطفی اوست. کودک در سالهای نخست زندگی برای تأمین نیازهای جسمی و عاطفی خود به مراقب اصلی وابسته است و از طریق همین رابطه، احساس امنیت و اعتماد را تجربه میکند. این پیوند بهتدریج زمینه را برای شناخت محیط، برقراری ارتباط با دیگران و شکلگیری استقلال فراهم میکند.
با این حال، میزان وابستگی در همه کودکان یکسان نیست. بعضی کودکان در موقعیتهای جدید یا هنگام جدایی از مادر واکنش شدیدتری نشان میدهند. اگر این رفتارها مداوم باشند و در بازی، مهدکودک، خواب، روابط اجتماعی یا فعالیتهای روزمره اختلال ایجاد کنند، بهتر است علت آن بررسی شود.
وابستگی کودک به مادر چیست؟
وابستگی یا دلبستگی کودک به مادر، رابطه عاطفیای است که در سالهای ابتدایی زندگی شکل میگیرد. کودک از طریق مراقبت، توجه و پاسخ مناسب به نیازهایش یاد میگیرد که میتواند به یک فرد قابل اعتماد تکیه کند.
دلبستگی سالم به این معنا نیست که کودک همیشه باید در کنار مادر باشد. در واقع، کودک زمانی که احساس امنیت کافی داشته باشد، بهتدریج آمادگی بیشتری برای کشف محیط و انجام فعالیتهای مستقل پیدا میکند.
بنابراین هدف والدین نباید از بین بردن وابستگی باشد؛ بلکه باید به کودک کمک کنند از یک دلبستگی امن به سمت استقلال متناسب با سن حرکت کند.
وابستگی طبیعی و وابستگی بیش از حد چه تفاوتی دارند؟
چسبیدن به مادر، گریه هنگام جدایی یا تمایل به حضور او در سالهای ابتدایی زندگی میتواند کاملاً طبیعی باشد. شدت این رفتارها معمولاً با سن، شرایط زندگی و تجربههای کودک تغییر میکند.
اما زمانی که کودک به شکل مداوم و شدید نمیتواند از مادر جدا شود، از ماندن با افراد آشنا هم مضطرب میشود یا به دلیل ترس از جدایی نمیتواند فعالیتهای متناسب با سن خود را انجام دهد، بهتر است موضوع جدیتر بررسی شود.
چند نشانه که میتواند نیازمند توجه بیشتر باشد: اضطراب شدید و مداوم هنگام جدا شدن از مادر ناتوانی در بازی یا فعالیت بدون حضور مادر امتناع مداوم از مهدکودک یا محیطهای جدید نیاز دائمی به تأیید مادر برای تصمیمهای ساده ترس شدید از تنها ماندن متناسب با سن کودک اختلال در خواب یا فعالیتهای روزانه به دنبال جدایی …
