گروه سیاسی| سفر اخیر عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان به ایران از جهاتی مهم تلقی میشود چون برخی این سفر را در جهت گشایش درهای دیپلماتیک میان ایران و آمریکا میدانند؛ به ویژه حالا که عملا تفاهمنامه میان ایران و آمریکا که اسلامآباد نهایی شد، از نظر اجرایی بیاثر شده است و دو کشور ایران و آمریکا در شرایط آتشبس نیز قرار ندارند و هر لحظه ممکن است آتش جنگ دوباره برافروخته شود.
ارتش پاکستان در بیانیهای هدف سفر منیر را «تقویت تلاشها برای دستیابی به حلوفصل مسالمتآمیز، پایدار و جامع درگیریها در غرب آسیا» دانسته است. برخی تحلیلگران نیز میگویند عاصم منیر حامل پیام آمریکا برای ایران است. در این شرایط پرسش آن است که آیا پاکستان میتواند به عنوان میانجی گشایشی در مسیر دیپلماتیک ایران و آمریکا و پایان جنگ میان این دو کشور ایجاد کند یا خیر؟
پاکستان برای میانجیگری وزن لازم را نداشت
روحالله مدبر، تحلیلگر مسائل بینالملل در پاسخ به این پرسش به «هفت صبح» گفت: «یکی از اشتباهات بزرگ، استراتژیک و جبرانناپذیر ایران، پذیرش پاکستان بهعنوان میانجی بوده است زیرا پاکستان فاقد وزن لازم در نظام بینالملل است، کشوری بحرانزده و حاصل کودتاست و با بحرانهای نظامی و امنیتی متعددی روبهرو است.
ارتش پاکستان نیز تحت سیطره سرویسهای امنیتی انگلیس و آمریکا قرار دارد و این کشور عملا فاقد یک دولت سیاسی مستقل است. پاکستان را میتوان یک دولت نظامی دانست که با عاملیت آمریکا روی کار آمدن است. ایران یک کشور فاقد ثبات سیاسی که از منظر آمریکا چشم و گوشبسته است را بهعنوان میانجی پذیرفت. شهباز شریف نیز با کودتای سیاسی روی کار آمد و عمران خان را با دستور آمریکا سرنگون کرد. وقتی ایران وارد جنگی شد که آمریکا آغازگر آن بود، انتخاب پاکستان بهعنوان میانجی باعث شد این کشور در تمام مذاکرات، حتی با ادبیاتی تهدیدآمیز، با طرف ایرانی وارد گفتوگو شود.»
روسیه میخواست میانحی شود اما...
او ادامه داد: «پاکستان با عربستان پیمان نظامی دفاعی دارد و ترکیه نیز به تازگی وارد این پیمان شده است. وقتی ایران در یک سوی ماجرا با عربستان درگیری دارد، چگونه به این نتیجه رسید که پاکستان میانجی خوبی است؟ در اسلامآباد نیز یک توافق ناقص شکل گرفت …
