وزرای انرژی اروپا برای مقابله با این بحران، در ژوئن توافقی تاریخی برای سه برابر کردن ظرفیت ذخیرهسازی انرژی امضا کردند که بر اساس این برنامه، حدود ۳۰ تا ۳۵ گیگاواتساعت ظرفیت جدید تا ۲۰۲۸ ایجاد خواهد شد. ظرفیت فعلی ذخیرهسازی اتحادیه اروپا حدود ۵۵ گیگاوات است، در حالی که برآوردها نشان میدهد این رقم باید تا ۲۰۳۰، به حدود ۲۰۰ گیگاوات برسد.
این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده که اروپا با سومین بحران انرژی خود در چهار سال گذشته مواجه است. ذخایر گاز طبیعی اروپا در سطحی نگرانکننده قرار گرفته و این منطقه همزمان با موجهای گرمای شدید و نگرانی درباره زمستان آینده، با خطر کمبود انرژی و فشار بر شبکههای برق روبهرو است.
اروپا برای کاهش وابستگی به واردات، توسعه انرژیهای بومی بهویژه انرژی خورشیدی و بادی را سرعت بخشیده است. با این حال، وابستگی این منابع به شرایط آبوهوایی، ساعت روز و فصل، باعث ایجاد شکاف میان عرضه و تقاضا شده و نوسان شدید قیمت برق و آسیبپذیری شبکهها را افزایش داده است. از این رو، ذخیرهسازی انرژی به یکی از اولویتهای امنیت انرژی اروپا تبدیل شده است.
در حال حاضر، باتریهای لیتیوم-یون، فناوری غالب در بازار ذخیرهسازی انرژی هستند، اما معمولا توان ذخیره برق حدود چهار ساعت را دارند. رشد سهم انرژیهای تجدیدپذیر، اروپا را به فناوریهایی با قابلیت ذخیرهسازی طولانیتر نیازمند کرده است.
برای مقابله با این مشکل، با شرکت هلندی «اُر انرژی» (Ore Energy) قراردادی برای استقرار سامانه ذخیرهسازی یک گیگاوات ساعتی مبتنی بر باتری آهن-هوا (iron-air) منعقد شده است. این فناوری در تئوری میتواند انرژی را تا چهار روز ذخیره کند که بسیار بیشتر از باتریهای متداول است. این سامانه از آهن، آب و هوا استفاده میکند و در قالب کانتینرهای ماژولار ۴۰ فوتی ساخته شده است که میتوان آنها را برای افزایش ظرفیت به یکدیگر متصل کرد.
پایگاه خبری اویل پرایس گزارش کرد، در صورت موفقیت این فناوری در مقیاس بزرگ، ذخیرهسازی بلندمدت میتواند به اروپا کمک کند برق مازاد تولید شده از منابع تجدیدپذیر را حفظ و در زمان کاهش تولید انرژی خورشیدی یا بادی، مصرف کند. با وجود اینکه انرژیهای تجدیدپذیر ۴۴ درصد برق اروپا را تامین میکنند، این منطقه همچنان حدود ۵۵ درصد کل انرژی مورد نیاز خود از جمله نفت و گاز را وارد میکند.
