به گزارش هفت صبح ماجرا از این قرار است: ایالات متحده میلیاردها دلار بودجه صرف تحقیق روی خودکاری کرد که بتواند در فضا بنویسد. از آنجایی که در شرایط بیوزنی، جاذبهای وجود ندارد که جوهر را به سمت نوک قلم هدایت کند، فضانوردان برای یادداشتبرداری در مأموریتهای طولانی خود با مشکل مواجه بودند. بنابراین، مهندسان وقت و هزینه هنگفتی را صرف ساخت خودکاری کردند که در فضای خلأ کار کند. اما در مقابل، شورویها به فضانوردان خود مداد دادند.
این داستان، اگرچه تجسمی بینقص از ظرافتِ راهحلهای ساده است، اما مانند بسیاری از داستانهای دیگر، تنها یک افسانه است. با این حال، واقعیتِ علمی و مهندسیِ پشتِ نوشتافزارهایی که برای «نوشتن در فضا» ساخته شدهاند، به همان اندازه جذاب است. نوشتهشده در ستارهها
طبق اعلام سازمان فضایی آمریکا (ناسا)، خودکارهای «فیشر» (Fisher Space Pens) – از جمله مدل AG-7 که توسط خدمه آپولو ۱۱ استفاده شد – در تمام مأموریتهای سرنشیندار ناسا از آپولو ۷ به بعد مورد استفاده قرار گرفتهاند.
بیایید از میانه داستان شروع کنیم: همین امروز صبح، یک خودکار ۵۵ ساله در حراجی نیویورک با قیمتی بیش از ۸۵۰ هزار دلار فروخته شد. این ابزار نوشتاری، یک خودکار «دورو راکت» (Duro Rocket) بود که باز آلدرین در مأموریت آپولو ۱۱ در سال ۱۹۶۹ به همراه داشت. احتمالاً آلدرین از این خودکار برای یادداشتبرداری در حین هدایت فضاپیما به سمت ماه استفاده کرده است.
اما آنچه این خودکار را واقعاً تاریخی کرد، کاری بود که آلدرین پس از نخستین قدمگذاشتنِ انسان بر ماه با آن انجام داد. وقتی او و آرمسترانگ به ماهنشین «ایگل» (Eagle) بازگشتند، آلدرین متوجه شد که یک کلید کوچک از پنل کنترل جدا شده و روی زمین افتاده است. این کلید مربوط به مدارشکنِ موتور بود؛ قطعهای حیاتی برای انتقال برق به موتوری که قرار بود آنها را از ماه بلند کرده و به ماژول فرماندهی (که مایکل کالینز در مدار ماه هدایت میکرد) برساند. پس از مشورت با مرکز کنترل مأموریت در هیوستون و اطلاع از اینکه مهندسان روی زمین راهی برای مسیردهی مجددِ توانِ مورد نیاز برای خروج از ماه پیدا نکردهاند، آلدرین دست به جیبِ لباس فضاییاش برد و آن خودکارِ نمدی را که به عنوان یک وسیله شخصی همراه آورده بود، بیرون آورد.
آلدرین …
