هفت صبح| سیدحسین حسینی، مجری شبکه افق صداوسیما، بدون آنکه نامی از علی دایی ببرد، در آنتن تلویزیون از تعابیری مانند «جرأت نداری»، «جیگر نداری»، «لال شو»، «خفه شو» و «هیچی نگو» استفاده کرد و گفت حرفهای بیشتری در دل دارد که نمیتوان در رسانه بیان کرد. این اتفاق بهشکلهای مختلف در صدا و سیما تکرار شده است. بارهای اول که مجریان صدا و سیما فحش میدادند میشد در نظر گرفت که داستان مربوط به یک مجری است و حرفهایش نیز لغزش کلامی است.
اما هنگامی که نمونههای مشابه تکرار میشود، مسئله را نمیتوان خطای فردی تلقی کرد. ماجرای فحش، تحقیر، طعنه و ادبیات تند در بخشی از اجرای تلویزیونی به یک ماجرای جدی تبدیل شده است. قبلا استثنا بود اما حالا یک الگو شده است. انگار رقابتی شکل گرفته که هر کس تندتر سخن بگوید، بیشتر خود را انقلابی، دلسوز، حقبهجانب و حتی مردمی نشان داده است. اما چرا باید «تندتر حرف زدن» به معیار موفقیت یک مجری تبدیل شود؟
…









