خداحافظ سینا مهراد، سلام علی اوجی

جوان آنلاین: سال‌هاست که جریان فکری حاکم بر هالیوود با اتکا به ژانر ابرقهرمانی، سعی در بازتعریف مفاهیم اخلاقی، قدرت و مسئولیت دارد. در سریال جدید اسپایدرمن ۲۰۲۶، ما با نسخه‌ای از پیتر پارکر (شخصیت اصلی و قهرمان سریال) مواجه هستیم که بیش از هر زمان دیگری، نماد استیصال انسان مدرن در برابر نظام تکنو- سرمایه‌داری است. جریانات تولید محتوا در غرب و به‌ویژه هالیوود، عمدتاً به دنبال حذف خدا و تعهد به ارزش‌های دینی از زندگی نسل‌های زد و آلفا هستند. ترویج زندگی تجردمحور و ضدخانواده بودن نیز بخشی از این تلاش‌های پیدا و پنهان است که سعی دارد نسل‌های تازه را به نیرو‌های تربیت‌یافته جهت ایفای نقش‌های از پیش تعیین‌شده در ساختار تفکر سرمایه‌داری تبدیل کند. 

سریال اسپایدرمن ۲۰۲۶، آغاز یک روایت گام‌به‌گام از فروپاشی روانی و اجتماعی قهرمانی است که هالیوود می‌خواهد به جای «ناجی»، او را به «مهره‌ای کنترل‌شده» تبدیل کند. در قسمت اول، ما شاهد آن هستیم که کارگردانان با چه ترفندهایی، «خودخواهی» را به پوشش «رابین‌هودی» و «انزوا» را به پوشش «قدرت» می‌فروشند. 

 مزرعه حیوانات و جهش آغشته به خون 

یکی از عمیق‌ترین لایه‌های پنهان در قسمت اول این سریال، اشاره مستقیم به ریشه‌های ارتش‌محور ابرقدرت‌هاست. روایت با یک فلش‌بک کوتاه از آزمایشگاه‌های مخفی دوران جنگ جهانی دوم آغاز می‌شود؛ جایی که ارتش ایالات متحده با الهام از پروژه‌های شکست‌خورده نازی‌ها، بر روی «جهش ژنتیکی» برای ساخت سربازان ایده‌آل کار می‌کند. این سکانس، بیننده را به این حقیقت تلخ رهنمون می‌کند که ابرقهرمانان غربی، هرچقدر هم ظاهر فریبنده و عدالت‌خواهانه داشته باشند، در عمق خود، محصولی از «ارتش‌سالاری» و علم عاری از اخلاق هستند. 

اینجاست که استعاره «قلعه حیوانات» در ژانر مارول خود را به زیبایی نشان می‌دهد. درست مانند مزرعه‌ای که خوک‌ها شورش می‌کنند، در این سریال نیز پیتر پارکر گمان می‌کند برای عدالت می‌جنگد، اما در حقیقت، او تنها یک «حیوان تربیت‌شده» در باغ‌وحش بزرگ صنایع نظامی است. ذات تکنولوژیک نیش عنکبوت که در این قسمت بازنمایی می‌شود، انسان امروزی را به موجودی بدل می‌کند که برای قدرت گرفتن، باید «ژنتیک» خود را به دست آزمون‌گران جنگی بسپارد. این شبهه‌افکنی عمدی، وفاداری انسان به سرشت الهی خود را خدشه‌دار می‌کند و او را به موجودی دچار سوءاستفاده‌های ساختاری نشان می‌دهد. 

 اجتماع اقدام رابین‌هودی و باور خودخواهانه 

در قسمت اول این سریال، پیتر پارکر در قامت یک «دزد شب» ظاهر می‌شود؛ او دست به دزدی‌های کوچک می‌زند تا نیازمندان را یاری کند. این همان سبک «رابین‌هودی» است که غرب برای تطهیر چهره سرمایه‌داری از آن استفاده می‌کند. اما سؤال اینجاست: وقتی این «ابرقهرمان خودخواه» نه برای اصلاح نظام فاسد، بلکه صرفاً برای التیام موقت درد‌های جامعه دست به دزدی می‌زند، آیا او قهرمان است یا یک «اخلالگر»؟ 

تحلیل دقیق این سکانس‌ها نشان می‌دهد که هالیوود در این قسمت به شدت تلاش دارد تا مخاطب را متقاعد کند که «خودخواهی» و «فردگرایی» جوهره اصلی قدرت است. پیتر پارکر در این روایت، تنها به فکر نیاز خود و اطرافیان نزدیکش است و از هرگونه تعهد اجتماعی ماندگار فرار می‌کند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که نظام سرمایه‌داری به دنبال تزریق آن به جوامع دیگر است؛ تفکری که می‌گوید «نجات جهان» یک کار انفرادی است و به هیچ اتحاد و همبستگی جمعی نیاز ندارد. 

 ترویج «تجرد» و تبلیغ برای زندگی فردی 

موضوعی که در اولین قسمت این سریال به‌عنوان یک «نکته کلیدی» و به شکلی کاملاً برنامه‌ریزی‌شده به مخاطب القا می‌شود، این است که «پیتر پارکر برای اینکه قدرتمندتر شود، باید ازدواج نکند و عشق را کنار بگذارد.» این جمله که به‌عنوان یک نصیحت از سوی شخصیت‌های مرموز سریال به شخصیت اصلی و قهرمان آن گفته می‌شود، به واقع یکی از زهرآگین‌ترین پیام‌های پنهان این محصول است. 

چرا باید تجرد به اسپایدرمن قدرت بیشتری بدهد؟ پاسخ این سؤال را باید در بحران هویت خانواده در غرب جست‌و‌جو کرد. هالیوود با این شبه‌هافکنی، در تلاش است تا «پیوند‌های عاطفی و خانوادگی» را به‌عنوان «ضعف» و «بار اضافی» به تصویر بکشد. برخلاف نظام فکری اسلام و انقلاب اسلامی که خانواده را کانون اصلی قدرت و آرامش می‌داند، این سریال سعی دارد القا کند که هر انسان برای اینکه «عملکرد بهتری» در عرصه اجتماعی داشته باشد، باید از زندگی خانوادگی و فرزندآوری دست بشوید. این یک فریب بزرگ است؛ چراکه نتیجه این ترویج تجرد، ایجاد نسلی از جوانانی است که نه تنها افسرده و تنها هستند، بلکه هیچ انگیزه‌ای هم برای فداکاری عمیق و ماندگار (مثل دفاع از وطن یا تربیت نسل آینده) ندارند. قهرمانی که برای قدرت یافتن، از عشق می‌گریزد، قهرمان پوچ نظام‌های سکولار است. 

 شبهه‌افکنی در وفاداری 

در نقاط اوج قسمت اول، وقتی تهدید‌های بزرگ شهری ایجاد می‌شود، ما شاهد یک تناقض رفتاری در سیستم پلیس و نهاد‌های امنیتی هستیم. اسپایدرمن از یک سو به این نهاد‌ها حمله می‌کند (چون آنها را فاسد می‌داند) و از سوی دیگر، پنهانی برای آنها کار می‌کند. این یک «شبهه‌افکنی» بسیار هوشمندانه و خطرناک در زمینه «وفاداری» است. این روایت به جوانان می‌گوید که «وفاداری به یک نهاد یا کشور معنایی ندارد»؛ بلکه می‌توان هم با سیستم کار کرد و هم آن را نقد کرد و به آن خیانت ورزید. 

در نگاه انقلاب اسلامی، نقد اصلاحی و وفاداری به نظام، دو مفهوم جدایی‌ناپذیرند، اما این سریال سعی دارد تا با رواج «بی‌اعتمادی سازمان‌یافته» به اصطلاح «سوءاستفاده از وفاداری» دامن بزند. این همان استراتژی جنگ نرمی است که می‌خواهد اقتدار نهاد‌ها را در ذهن مخاطب از بین ببرد و او را به یک موجود سرگردان و بدون تکیه‌گاه بدل کند که تنها به یک «شخصیت فانتزی» (یعنی همان ابرقهرمان تنها) وابسته باشد. 

 قهرمان مزدور نظام غرب 

قسمت ابتدایی سریال اسپایدرمن ۲۰۲۶، یک نمونه بارز از «برنامه‌سازی ایدئولوژیک هالیوود» است. در این قسمت، مارول به شکل زیرکانه‌ای عناصر «تکنوکراسی جنگی» (جهش ژنتیکی جنگ جهانی دوم)، «فردگرایی مفرط» (رابین‌هود خودخواه) و «ترویج زندگی مجردانه» (تجرد برای قدرت) را درهم آمیخته است تا بتواند یک نسخه اصلاح‌شده و البته منفعل از اسپایدرمن را به نسل زد و آلفا ارائه دهد. این سریال مخاطب را به سمت «خودشیفتگی» و «انزوای عاطفی» سوق می‌دهد تا او را از اتحاد‌های اجتماعی و خانوادگی (که نیروی حقیقی مقاومت در برابر تهاجمات هستند) دور کند. 

مخاطبان باید این نوع محصولات را با نگاه انتقادی ببینند، نه سرگرمی بی‌ضرر، چراکه این آثار محموله‌ای از «دروغ بزرگ ابرقهرمانان» هستند. آنها به جای ارائه یک الگوی مقاومت مبتنی بر ایمان و ایثار، قهرمان خود را به یک برده تکنولوژی و یک فرد دربند تنهایی تبدیل می‌کنند. راه نجات از این تصویرسازی غلط، بازگشت به الگو‌های اصیل دینی و مقاومتی خودمان است که «قدرت» را در «پیوند خانواده» و «ایثار اجتماعی» تعریف می‌کند؛ نه در یک نیش جهش‌یافته یک عنکبوت در آزمایشگاهی جنگی!

آیین اختتامیه پویش بین‌المللی «طلوع ماه» چهارشنبه ۲۸ مرداد ماه ۱۴۰۵ با حضور جمعی از هنرمندان و فعالان فرهنگی و با تقدیر از برگزیدگان بخش عکس و فیلم در سالن استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان برگزار شد.

فرهنگی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، آیین اختتامیه پویش بین‌المللی عکس و فیلم «طلوع ماه» با حضور جمعی از هنرمندان و فعالان فرهنگی در سالن استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان ایران آغاز شد؛ رویدادی که با هدف ثبت و ماندگار کردن جلوه‌های مردمی، تاریخی و بین‌المللی آیین‌های وداع و تشییع رهبر شهید انقلاب اسلامی برگزار شده است.

این پویش به همت انجمن سینمای جوانان ایران و با همکاری سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی برگزار شد و در دو بخش عکس و فیلم پذیرای آثار هنرمندان و علاقه‌مندان حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای بود.

در مجموع 759 اثر به دبیرخانه «طلوع ماه» رسید که شامل 99 اثر در بخش فیلم و 660 اثر در بخش عکس بود. در بخش عکس نیز 364 تک‌عکس و 296 اثر در قالب 53 مجموعه‌عکس ثبت شد..

در مراسم اختتامیه پویش «طلوع ماه»، بهروز شعیبی، مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران، ضمن خوشامدگویی به حاضران، با اشاره به جمله معروف «هنرمند فرزند زمانه خود است» تأکید کرد که این عبارت پیوست مهمی دارد که گاه فراموش میشود: «هنر فرزند خلف زمانه است و هنرمند زمانی میتواند خلاق باشد که به او ارج نهاده شود و صداقتش پاس داشته شود.»

وی با اشاره به گسترش رسانه ها و نقش هر فرد به عنوان یک رسانه، گفت: «جامعه امروز شاهد رشد روزافزون هنر است و هنرمندان نامحدودی در سراسر کشور، به ویژه جوانان، در حوزه رسانه فعالیت میکنند که کارشان ستودنی است.»

شعیبی از همه شرکت کنندگان در پویش تشکر کرد و ابراز امیدواری نمود که آثار تولیدشده در فضاهای مختلف به نمایش درآیند و به نمونه هایی مانند اثر مشترک آقایان حبیب نژاد و عقیلی اشاره کرد.

او همچنین از داوران پویش، از جمله منوچهر محمدی، محمدرضا خردمندان، حسین دارابی (در بخش فیلم)، و نیز عباس کوثری، حافظ احمدی در بخش عکس، قدردانی کرد و حضور آنها را نشانه احترام به هنر و فرهنگ دانست.

در پایان، مدیرعامل انجمن سینمای جوانان، پیشاپیش پیروزی و موفقیت برندگان این رویداد را تبریک گفت.

در ادامه برگزیدگان به شرح ذیل معرفی شدند:

بخش تک عکس:

مقام اول: رضا رادپور (مشهد)

مقام دوم: شهاب‌الدین قیومی (تهران)

مقام سوم: مهدی جعفری (قم)

بخش مجموعه عکس:

(هیچ کدام شایسته نشان طلایی نبودند و مقام‌های زیر به ترتیب جایگاه برتر را کسب کردند)

مقام اول: علی سوته (لاهیجان) – مجموعه «روز وداع»

مقام دوم: جابر غلامی (کیش) – مجموعه «دیوارنوشته»

بخش فیلم:

بهترین فیلم داستانی: یاشار ابراهیمی (بجنورد) – «تا آخرین سلام»

بهترین فیلم مستند: محمدرضا اربابی (مشهد) – «همسایه»

بهترین نماهنگ: رضا رادپور (مشهد) – «آخرین لبخند»

نماهنگ برگزیده با تولید هوش مصنوعی: ژیلت دهقان (شیراز) – «شب تمام شد»

انتهای پیام/  

به گزارش ایرنا، الهه احمدی، متولد ۱۰ خرداد ۱۳۶۱ در تهران، یکی از نام‌های ماندگار تیراندازی زنان ایران است؛ ورزشکاری که دو بار در المپیک به فینال رسید و هر دو بار در جایگاه ششم ایستاد. او سال‌ها یکی از چهره‌های اصلی تیم ملی تیراندازی ایران بود و در رقابت‌های آسیایی و جهانی نیز مدال‌های متعددی به دست آورد. فدراسیون جهانی تیراندازی، آغاز فعالیت او در این رشته را سال ۲۰۰۲ و آغاز حضورش در مسابقات را سال ۲۰۰۴ ثبت کرده است.

احمدی پس از پایان دبیرستان در آزمون دانشگاه شرکت کرد اما پذیرفته نشد، پدرش، مصطفی احمدی، که از مربیان تیراندازی نیروی زمینی ارتش بود، برای اینکه دخترش از شکست در کنکور فاصله بگیرد، او را به سالن تیراندازی برد. الهه در ابتدا علاقه‌ای به این ورزش نداشت. خودش گفته بود ترجیح می‌دهد دوباره درس بخواند و به رؤیای تحصیل در رشته زیست‌شناسی برسد اما حضور در سالن تیراندازی و نخستین تجربه‌های رقابت، مسیر زندگی او را تغییر داد.

احمدی از سال ۱۳۸۰ تمرین تیراندازی را آغاز کرد و دو سال بعد وارد رقابت‌های رسمی شد. او در رشته‌های مختلف تفنگ، از جمله تفنگ بادی ۱۰ متر و تفنگ سه‌وضعیتی ۵۰ متر، به رقابت پرداخت. در طول سال‌ها، نام او به‌طور ثابت در میان تیراندازان اصلی تیم ملی ایران قرار داشت.

نخستین موفقیت‌های بزرگ بین‌المللی او در بازی‌های آسیایی گوانگ‌ژو در سال ۲۰۱۰ با دو مدال نقره و یک مدال برنز رقم خورد. چهار سال بعد نیز در بازی‌های آسیایی اینچئون ۲۰۱۴، همراه تیم ایران در تفنگ بادی ۱۰ متر به مدال نقره رسید.

در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲، در ماده تفنگ بادی ۱۰ متر زنان با عملکردی قابل توجه به فینال رسید اما در جایگاه ششم بهترین نتیجه تاریخ تیراندازی زنان ایران در المپیک محسوب را ثبت کرد. احمدی در سال ۲۰۱۶ برای دومین بار راهی المپیک ریو شد اما دوباره رتبه ششم را به دست آورد.

یکی از مهم‌ترین فصل‌های زندگی احمدی زمانی رقم خورد که در اوج فعالیت حرفه‌ای، مادر شد و احمدی در رسانه‌ها به عنوان نمونه‌ای از ورزشکاران زن ایرانی که تلاش کرده‌اند میان مادری و ورزش قهرمانی تعادل برقرار کنند، مورد توجه قرار گرفت.

در نوامبر ۲۰۱۵، اتفاق مهم دیگری در کارنامه احمدی ثبت شد. او در رده‌بندی جهانی فدراسیون بین‌المللی تیراندازی، در ماده تفنگ بادی ۱۰ متر زنان به رتبه نخست جهان رسید و رسانه‌ها از او به عنوان نخستین زن ایرانی یاد کردند که در یک رشته ورزشی در صدر رنکینگ جهانی قرار گرفته است.

کتاب «تیررس» نوشته سیده مریم گلچمن و منتشرشده توسط انتشارات سوره مهر، روایتی مستند از زندگی و مسیر قهرمانی الهه احمدی، یکی از پرافتخارترین تیراندازان زن ایران است. کتاب، زندگی احمدی را از آغاز ورودش به دنیای تیراندازی دنبال می‌کند و در کنار موفقیت‌های ورزشی، به فراز و فرودهای شخصی و خانوادگی او نیز می‌پردازد.

مریم گلچمن، نویسنده تلاش کرده پشت تصویر ورزشکاری که سال‌ها در سکوت و تمرکز، تفنگش را به سوی هدف گرفته است، انسانی را نشان دهد که برای رسیدن به قله‌های ورزش قهرمانی با تردیدها، شکست‌ها، فشار تمرین و دشواری‌های زندگی دست‌وپنجه نرم کرده است. رابطه الهه احمدی با پدر و خانواده، نقطه آغاز این مسیر، سال‌های تمرین و مسابقه و تجربه حضور در مهم‌ترین رقابت‌های ورزشی جهان، از جمله بخش‌هایی است که در این کتاب روایت می‌شود.

این کتاب به همت باشگاه روایت کلمه حوزه هنری تهیه شده و به‌تازگی از سوی انتشارات سوره مهر در ۳۲۳ صفحه روانه بازار نشر شده است.