این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
هفت صبح| برای شناخت حامد بهداد، باید عقربههای زمان را به عقب برگرداند. به ۲۶ آبانماه ۱۳۵۲ در مشهد، به کودکی سپریشده در همهمه خیابان جیحون تهران و سپس پرتاب شدن به کوچهپسکوچههای نیشابور در گرماگرم سالهای جنگ تحمیلی. همانجا بود که دستکشهای بوکس را به دست کرد؛
ورزشی خشن، متمرکز و غریزی که در آن حتی در مقطع نوجوانان استان خراسان مدال و رتبه آورد، اما رینگ بوکس برای جاهطلبیهای روح ناآرام او تنگ بود. بوکس به او «ریتم»، «تمرکز در کانون خطر» و «هنر جاخالی دادن و ضربه زدن در لحظه صدم ثانیه» را یاد داد؛ عناصری که سالها بعد وقتی به تهران برگشت و روی صحنههای تئاتر دانشگاه آزاد اسلامی و زیر نظر حمید سمندریان ایستاد، مستقیما به استایل بازیگریاش تزریق شد. …
