به گزارش هفت صبح آنچه احتمالاً خیلیها نمیدانند این است که درست قبل از بلند شدن موشک، آبشاری عظیم نیز از زیر آن فوران میکند. ناسا لحظاتی پیش از پرتاب، تا ۴۵۰ هزار گالن آب رها میکند؛ حجمی که تقریباً معادل دوسوم آب مورد نیاز برای پر کردن یک استخر شنای المپیک است.
این حجم از آب کاملاً ضروری است، چرا که صدای تولید شده هنگام برخاستن موشک، بهطرز غیرقابلتصوری بلند است. ما درباره دیواری از صدا صحبت میکنیم که میتواند از ۲۰۰ دسیبل فراتر رود؛ صدایی بهمراتب بلندتر از موتور جت یا رعد و برق. علاوه بر گرمای شدید تولید شده هنگام پرتاب، خودِ این صدا آنقدر قدرتمند است که میتواند قطعات الکترونیکی را از کار بیندازد یا حتی قطعات بدنه موشک را متلاشی کند. به همین دلیل است که ناسا «سیستم سرکوب صدا» (Sound Suppression System) را توسعه داده است که سکوی پرتاب را با حجم عظیمی از آب غرق میکند تا امواج صوتی را پیش از اینکه باعث ایجاد خسارت شوند، جذب کند.
البته این پرتابها اصلاً ارزان نیستند. ناسا هزینههای هنگفتی برای سفرهای فضایی میپردازد و این سیستم آبرسانی تنها بخشی از آن مخارج است. با این حال، سیستم سرکوب صدای ناسا برای ایمنی مأموریت حیاتی است. با بزرگتر، پرسروصداتر و قدرتمندتر شدن موشکها، ناسا همچنان در حال بهروزرسانی این سیستم است (مانند آزمایشهای اخیر «آرتمیس») تا اطمینان حاصل شود که مأموریتهای آینده میتوانند آن ثانیههای اولیه و بیرحمانه روی سکو را تاب بیاورند.
سیستم سرکوب صدای ناسا چگونه کار میکند؟
ثانیههایی قبل از پرتاب، جریان عظیمی از آب از مخازن نگهدارنده بزرگ رها شده و پایه موشک را در بر میگیرد. در آزمایشهای اخیر «سامانه پرتاب فضایی» (SLS) ناسا، ۴۵۰ …
