به گزارش هفت صبح این مقاله با عنوان «تیمهای انسان-ربات به همراستایی وابستهاند» که در نشریه Nature Electronics منتشر شده، به بررسی این موضوع میپردازد که چرا با ورود رباتها به محیطهای پیچیده و غیرقابلپیشبینی دنیای واقعی، حفظ این همراستایی اهمیت فزایندهای پیدا کرده است. این تحقیق به مدیریت «دانا کالیچ»، استاد دانشگاه موناش و پژوهشگر ارشد CSIRO، رهبری شده است.
وقتی همتیمیهای توانمند از هم فاصله میگیرند
قابلیتهای رباتها در حال افزایش است، اما این توانمندیها بسته به شرایط محیطی میتواند بهشدت تغییر کند. همزمان، افرادی که با این رباتها کار میکنند نیز از نظر سطح تخصص، انتظارات و اولویتها با یکدیگر متفاوتاند؛ از سوی دیگر، وظایف و شرایط عملیاتی نیز ممکن است به سرعت تغییر کنند. این عوامل میتوانند باعث ایجاد «عدم همراستایی» شوند که پیشبینی رفتار یکدیگر و هماهنگی مؤثر اقدامات را برای تیم انسان-ربات دشوار میکند.
انسانها نیاز دارند بدانند ربات در شرایط فعلی چه کاری را میتواند و چه کاری را نمیتواند انجام دهد، در چه نقاطی با عدم قطعیت روبروست و قصد دارد در مرحله بعد چه کند. در مقابل، رباتها نیز باید سطح دانش، اولویتها، حجم کاری و اقدامات انسان را در نظر بگیرند. بنابراین، همراستایی چیزی نیست که یکبار ایجاد شود و همیشه ثابت بماند؛ بلکه باید با تغییر تیم و شرایط، بهطور مداوم حفظ و بهروزرسانی شود.
پروفسور کالیچ میگوید: «چالش اصلی، صرفاً توانمندتر کردن رباتها نیست. یک انسان و یک ربات ممکن است هر کدام بسیار توانمند باشند، اما اگر درک درستی از تواناییهای یکدیگر، آنچه در اطرافشان میگذرد یا اینکه چه کسی باید در مرحله بعد اقدام کند نداشته باشند، همچنان تیم ضعیفی تشکیل دهند. ما باید سیستمهایی طراحی کنیم که به تیمها کمک کند تا این همراستایی را با تغییر شرایط، برقرار و حفظ کنند.»
اطلاعات درست در زمان درست
نکته حائز اهمیت این است که محققان معتقدند لزوماً «ارتباطات بیشتر» به معنای «ارتباطات بهتر» نیست. برای همکاری مؤثر، اطلاعات باید بهگونهای منتقل شوند که «اطلاعات درست، به همتیمی درست، در زمان درست …
