هفت صبح| جهان همچنان از بیماریهای مختلفی که سلامت جمعیتهای مختلف را در نقاط مختلف جهان به خطر میاندازند، رنج میبرد. بیماریهای خودایمنی از جمله فهرست طولانی مشکلات بهداشتی مستند هستند که اخیرا افزایش قابلتوجهی در شیوع، به ویژه در کشورهای صنعتی در نیمکره غربی داشتهاند.
آمارها نشان میدهد که 8 تا 10 درصد از جمعیت جهان از یکی از موارد زیر رنج میبرند: یک بیماری خودایمنی که تقریباً 150 نوع مختلف را شامل میشود و شایعترین آنها دیابت نوع 1، آرتریت روماتوئید، بیماری التهابی روده، اماس، لوپوس اریتماتوز سیستمیک و موارد دیگر است.
بیماریهای خودایمنی، به ویژه با توجه به عدم وجود درمان قطعی، بار سلامت قابلتوجهی را بر بخشهای مراقبتهای بهداشتی تحمیل میکنند. درمان بر تسکین علائم با استفاده از داروهای سرکوبکننده سیستم ایمنی متکی است که نیاز به استفاده طولانیمدت دارند و در نتیجه هزینه درمان و عوارض جانبی و مشکلات ناشی از این داروها را افزایش میدهند.
بیماریهای خودایمنی به عنوان اختلالات سیستم ایمنی توصیف میشوند که باعث میشوند سلولهای T و B (انواع سلولهای ایمنی) بیش از حد فعال شوند و راه خود را گم کنند و به جای محافظت از سلولها و بافتهای خود بدن، به آنها حمله کنند. این امر منجر به مشکلات سلامتی و آسیب به اندامها و بافتهای هدف به دلیل حالت مزمن تحریک بدن میشود.
این بیماریها بر اساس سیستم یا اندامی که مورد حمله قرار گرفته است، نامگذاری میشوند. با این حال، علت دقیق بیماریهای خودایمنی هنوز ناشناخته است. اعتقاد بر این است که ترکیبی از عوامل، خطر ابتلا به یک بیماری خودایمنی را افزایش میدهد.
عوامل ژنتیکی تقریبا به 30درصد موارد ثبت شده نسبت داده میشوند، در حالی که 70درصد باقی مانده به عواملی مانند جنسیت، عوامل محیطی خاص و احتمالا سطح هورمونها و تعامل آنها نسبت داده میشود. بنابراین، چه عوامل و عللی پشت افزایش قابل توجه تعداد افراد مبتلا به بیماریهای خودایمنی در چند دهه گذشته وجود دارد؟
گسترش رژیم غذایی غربی
بسیاری از محققان معتقدند که اتخاذ سبک زندگی غربی، از جمله انتخابهای غذایی و سایر عادات روزانه، ممکن است یکی از مهمترین عوامل مؤثر در افزایش بیماریهای خودایمنی مختلف باشد.استریلیزاسیون بیش از حد
برخی از متخصصان معتقدند که بهداشت زیاد یا شستن بیش از حد دستها، عامل اصلی افزایش شیوع بیماریهای خودایمنی و آلرژیها است. اتخاذ یک سبک زندگی بسیار استریلیزه برای کاهش شیوع بیماریهای عفونی، منجر به کاهش مواجهه انسان با میکروارگانیسمهایی شده است که از بدو تولد وجود داشتهاند و یک سپر محافظ ایجاد میکنند که ایمنی را تقویت میکند.
با گذشت زمان، سیستم ایمنی به دلیل کاهش کارایی سلولهای T به طور خاص، توانایی تحمل این محرکها را از دست میدهد که ممکن است منجر به بیشفعال شدن سیستم ایمنی شود. آنها معتقدند که این امر میتواند شیوع بیماریهای خودایمنی، به ویژه اماس و دیابت نوع ۱ را توضیح دهد.
