
به گزارش هفت صبح ، تقریبا همه ما در طول زندگی بارها با عبارت های «درونگرا» و «برونگرا» روبه رو شده ایم. شاید درباره خودمان یا اطرافیانمان هم گفته باشیم که «فلانی خیلی درونگراست» یا «او اصلا نمی تواند تنها بماند و خیلی برونگراست». اما درونگرا و برونگرا بودن دقیقا به چه معناست؟
درونگرایی و برونگرایی دو ویژگی شخصیتی هستند که بیشتر از آنکه به میزان اجتماعی بودن افراد مربوط باشند، به شیوه تعامل آنها با دنیای اطراف و نحوه دریافت انرژی ارتباط دارند. فرد درونگرا معمولا بعد از مدت زیادی معاشرت و حضور در جمع، به زمانی برای خلوت و استراحت نیاز دارد. در مقابل، فرد برونگرا ممکن است از گفت و گو، حضور در جمع و فعالیت های اجتماعی انرژی بیشتری بگیرد.
البته هیچ انسانی را نمی توان فقط در یکی از این دو دسته قرار داد. درونگرایی و برونگرایی یک طیف هستند و هر فرد می تواند در نقطه ای متفاوت از این طیف قرار داشته باشد. حتی ممکن است فردی در بعضی موقعیت ها رفتاری کاملا برونگرایانه و در شرایط دیگر رفتاری درونگرایانه داشته باشد. درونگرا بودن یعنی خجالتی بودن؟
یکی از رایج ترین اشتباهات درباره درونگرایی این است که آن را با خجالتی بودن یکی بدانیم. در حالی که این دو مفهوم کاملا یکسان نیستند.
فرد درونگرا ممکن است به راحتی با دیگران صحبت کند، در جمع سخنرانی داشته باشد یا دوستان زیادی داشته باشد، اما پس از مدتی معاشرت به زمان بیشتری برای تنهایی نیاز پیدا کند. در مقابل، یک فرد خجالتی ممکن است دوست داشته باشد با دیگران ارتباط برقرار کند اما به دلیل اضطراب یا نگرانی از قضاوت شدن، در برقراری ارتباط احساس سختی کند.
بنابراین اگر کسی در مهمانی بیشتر شنونده است یا ترجیح می دهد مدتی را در سکوت بگذراند، نمی توان صرفا بر اساس همین رفتار او را خجالتی دانست. افراد درونگرا معمولا چه ویژگی هایی دارند؟
افراد درونگرا معمولا پیش از صحبت کردن درباره موضوعات مختلف بیشتر فکر می کنند و ممکن است ترجیح دهند قبل از پاسخ دادن، حرف های خود را در ذهنشان مرتب کنند. آنها اغلب از گفت و گوهای عمیق و ارتباط نزدیک با تعداد محدودی از افراد لذت می برند.
تنهایی برای یک فرد درونگرا لزوما به معنای احساس تنهایی نیست. …









