هفت صبح| اگر 10 سال پیش در یک رستوران از گارسون میخواستید کنار شنیتسل برایتان سس متفاوتی بیاورد، احتمالاً انتخابها به تارتار، خردل یا سس قارچ محدود میشد. امروز اما داستان کاملاً فرق کرده است. بسیاری از رستورانها، شنیتسل را مثل یک بوم نقاشی میبینند. غذایی که شخصیت اصلی آن تغییر نمیکند، با این حال سسی که روی بشقاب میآید، هر بار تجربهای تازه خلق میکند. همین نگاه باعث شده رقابت از کیفیت گوشت و میزان تردی سوخاری، به سمت طراحی سسهای اختصاصی کشیده شود. بعضی رستورانها حتی نام سس را درشتتر از نام شنیتسل روی منو مینویسند؛ چون مشتری دقیقاً برای همان طعم برمیگردد.
دوران سسهای چندلایه
یکی از مهمترین تغییرات سالهای اخیر، استقبال از سسهایی است که چند مزه را همزمان در خود دارند. شیرینی، تندی، ترشی و عطر گیاهان معطر در یک قاشق جمع میشوند. آشپزهای جوان معتقدند ذائقه امروز به دنبال غافلگیری است. به همین دلیل سس عسل و هابانرو، گوچوجانگ و مایونز، یا چیپوتله دودی با خامه ترش، محبوبیت زیادی پیدا کردهاند. …
