به گزارش هفت صبح، قهر کردن یکی از رفتارهایی است که بسیاری از والدین در دوران کودکی فرزندشان با آن مواجه می شوند. کودک ممکن است بعد از شنیدن یک پاسخ منفی، برآورده نشدن خواسته اش یا حتی به دلیل ناراحتی از رفتار یکی از اعضای خانواده، گوشه گیر شود و با والدین صحبت نکند.
این رفتار همیشه به معنای لجبازی نیست. گاهی کودک هنوز مهارت کافی برای بیان احساسات خود را ندارد و قهر کردن را به عنوان راهی برای نشان دادن ناراحتی انتخاب می کند. در بعضی موارد نیز کودک به مرور متوجه می شود که قهر کردن می تواند توجه والدین را جلب کند یا باعث شود آنها از تصمیم خود کوتاه بیایند.
به همین دلیل، نوع واکنش پدر و مادر اهمیت زیادی دارد. برخورد بیش از حد سختگیرانه، داد زدن یا قهر متقابل می تواند شرایط را بدتر کند و از طرف دیگر، تسلیم شدن در برابر خواسته کودک نیز ممکن است این رفتار را تقویت کند. چرا کودکان قهر می کنند؟
برای برخورد درست با قهر کودک، ابتدا باید علت آن را شناخت. همه کودکان به یک دلیل قهر نمی کنند و ممکن است پشت این رفتار، نیاز یا احساس متفاوتی وجود داشته باشد.
ناتوانی در بیان احساسات
کودکان به اندازه بزرگسالان توانایی صحبت کردن درباره احساسات خود را ندارند. ممکن است کودک ناراحت، عصبانی، ناامید یا خجالت زده باشد، اما نتواند دقیقا توضیح دهد چه چیزی باعث ناراحتی او شده است. در چنین شرایطی قهر کردن می تواند جایگزین صحبت کردن شود. تلاش برای رسیدن به خواسته
گاهی کودک متوجه می شود که قهر کردن نتیجه دارد. اگر هر بار که کودک قهر می کند، والدین برای پایان دادن به ناراحتی او خواسته اش را قبول کنند، کودک ممکن است این پیام را دریافت کند که قهر کردن روش موثری برای رسیدن به خواسته هاست. جلب توجه والدین
برخی کودکان زمانی که احساس می کنند توجه کافی دریافت نمی کنند، رفتارهایی مانند قهر کردن را نشان می دهند. حتی توجه منفی والدین، مانند دعوا یا سرزنش، ممکن است برای کودکی که به دنبال توجه است، نوعی توجه محسوب شود.
رفتار والدین چه نقشی در قهر کودک دارد؟
کودکان بسیاری از رفتارهای خود را از بزرگسالان یاد می گیرند. اگر کودک در خانه شاهد قهرهای طولانی، سکوت کردن برای تنبیه …
