هفت صبح| سالها، نویسندگان برای پیدا کردن یک شخصیت جنایی ساعتها خیالپردازی میکردند. قاتل را از دل ذهنشان بیرون میکشیدند، قربانی را میساختند و بعد جهان داستان را روی کاغذ بنا میکردند. امروز اما مسیر برعکس شده است. نویسندهها قبل از آنکه پشت لپتاپ بنشینند، آرشیو روزنامهها را ورق میزنند، گزارشهای پلیسی را میخوانند، پروندههای قضایی را زیر و رو میکنند و دنبال نامی میگردند که روزی تیتر صفحه حوادث بوده است.
انگار بهترین فیلمنامهها دیگر در ذهن نویسنده شکل نمیگیرند، در بایگانی دادگاهها و میان بریدههای روزنامهها پنهان شدهاند. اگر تا چند سال قبل این موج را بیشتر در هالیوود میدیدیم، حالا نمایش خانگی ایران هم با سرعت به همان سمت حرکت کرده است. از «وحشی» هومن سیدی گرفته تا «کوری» سجاد پهلوانزاده، یک اتفاق مشترک به چشم میخورد، واقعیت، مهمترین منبع الهام شده است. این دیگر یک انتخاب موردی نیست، نشانه تغییر ذائقه قصهگویی در سریالهای ایرانی است.
از «وحشی» تا «کوری»: حقیقت وارد اتاق نویسندگان شده است …
