هفت صبح| شهریور امسال، تهران قرار است سه بار به شاهنامه و اسطورههای ایرانی سلام کند. سه پروژه بزرگ، پرهزینه و پرستاره که هر کدام روایت خودشان را از ایران کهن روی صحنه میبرند: «آرش» در رویال هال اسپیناس پالاس، «پسران فریدون» در تالار وحدت و کنسرتنمایش «سیاوش» در باشگاه انقلاب. نامها بزرگاند، بازیگران شناختهشدهاند، سالنها مجللاند و داستانها هم از مهمترین روایتهای ایرانی آمدهاند؛ از آرش کمانگیر تا سیاوش و فرزندان فریدون.
در زمانهای که جامعه بیش از همیشه به روایتهایی از همبستگی، هویت و تاریخ مشترک نیاز دارد، اصل بازگشت به شاهنامه و اسطورههای ایرانی اتفاقی قابل توجه و حتی ضروری به نظر میرسد. آرش، سیاوش، ایرج و فریدون فقط شخصیتهای یک متن کهن نیستند؛ آنها بخشی از زبان فرهنگی ما برای حرف زدن از مرز، وفاداری، خیانت، صلح، کینه و وطناند. اما درست در همین نقطه است که یک تناقض بزرگ خودش را نشان میدهد: این روایتها قرار است برای چه کسانی اجرا شوند؟ وقتی بلیت یک تئاتر تا مرز پنج میلیون تومان قیمت میخورد، پاسخ به این سوال دیگر چندان ساده نیست.
آرش، پرتاب تیر به سمت طبقه مرفه؟
تئاتر-ارکسترال «آرش» به تهیهکنندگی علی محتشم، کارگردانی علی سرابی و نویسندگی امید سهرابی، از هفته دوم شهریور در رویال هال اسپیناس پالاس روی صحنه میرود. پروژهای با فهرستی بلند از بازیگران و چهرههای شناختهشده: نوید محمدزاده، طناز طباطبایی، علی شادمان، مهدی پاکدل، مارال بنیآدم، علیرضا شجاعنوری، سجاد بابایی، شیدا خلیق، الیکا ناصری و چندین نام دیگر. قرار است با یک تئاتر-ارکسترال مواجه باشیم؛ ترکیبی از نمایش، موسیقی زنده و اجرای ارکسترال، با طراحی و مقیاسی بزرگتر از تولیدات معمول تئاتری. طبیعی است که چنین پروژهای هزینه تولید بالایی داشته باشد؛ از دستمزد گروه پرشمار بازیگران گرفته تا ارکستر، طراحی صحنه، امکانات فنی و البته اجاره سالن. اما قیمت بلیتها، از ۹۹۰ هزار تومان تا ۴ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان، بحث را از «هزینه بالای تولید» عبور میدهد و به موضوع دیگری میرساند: تبدیل تئاتر به کالایی لوکس.
بلیت نزدیک به پنج میلیون تومان برای یک اجرای نمایشی، آن هم در شرایطی که بسیاری از خانوادهها درگیر هزینههای ضروری زندگی هستند، …
