نخستین گام، تغییر نگاه از «تجارت مقطعی» به «همکاری اقتصادی پایدار» است. صادرات ایران به روسیه نباید صرفاً به محصولات کشاورزی و مواد اولیه محدود بماند، بلکه باید با توسعه صنایع تبدیلی، بستهبندی استاندارد، محصولات دانشبنیان و خدمات فنی و مهندسی، سهم کالاهای دارای ارزش افزوده افزایش یابد. در مقابل، واردات از روسیه نیز باید در راستای تقویت تولید داخلی و تأمین نهادههای راهبردی باشد، نه صرفاً افزایش حجم واردات.
عامل دوم، کاهش هزینههای مبادله است. محدودیتهای بانکی، مشکلات نقلوانتقال ارز، طولانی بودن تشریفات گمرکی و ضعف زیرساختهای لجستیکی، هزینه تجارت را افزایش داده و قدرت رقابت صادرکنندگان را کاهش میدهد. توسعه استفاده از پولهای ملی، اتصال نظامهای پرداخت، تکمیل کریدور بینالمللی شمال–جنوب، افزایش ظرفیت حملونقل ریلی و دریایی و ایجاد مراکز لجستیکی مشترک، میتواند هزینه مبادلات را …
