در همان دقایق، سکوتی سنگین بر بخشهای درمانی حاکم شد؛ سکوتی که بیش از هر چیز از یک پرسش سرچشمه میگرفت: اگر این خاموشی چند دقیقه بیشتر طول بکشد، سرنوشت بیمارانی که زندگیشان به تجهیزات پزشکی وابسته است چه خواهد شد؟این اتفاق، صرفنظر از نام بیمارستان، پرسشی فراتر از یک حادثه محلی را پیش روی افکار عمومی قرار داده است؛ آیا بیمارستان نیز باید مانند یک ساختمان اداری یا مجتمع تجاری مشمول خاموشی برنامهریزیشده شود؟بیمارستان؛ جایی که خاموشی معنایی متفاوت داردقطع برق برای یک خانه، هرچند آزاردهنده، معمولاً به خاموش شدن وسایل برقی و تحمل چند ساعت گرما یا تاریکی منجر میشود، اما در بیمارستان، برق بخشی از فرآیند درمان است.از دستگاههای تنفس مصنوعی و مانیتورهای مراقبت ویژه گرفته تا تجهیزات اتاق عمل، آزمایشگاه، بانک خون، دستگاههای تصویربرداری و سامانههای تزریق دارو، همگی برای ادامه فعالیت به برق پایدار نیاز دارند.به همین دلیل، در بسیاری از کشورها بیمارستانها در ردیف «زیرساختهای حیاتی» قرار میگیرند؛ مراکزی که باید حتی در شرایط بحران نیز از تداوم خدمات حیاتی برخوردار باشند و سامانههای پشتیبان آنها بهطور منظم آزمون و نگهداری شود.در این میان، اگرچه جزئیات حقوقی هر کشور متفاوت است، اما اصول پذیرفتهشده مدیریت بحران و حفاظت از خدمات درمانی بر این نکته تأکید دارند که اختلال در ارائه خدمات حیاتی سلامت باید تا حد امکان پیشگیری شود.
برق اضطراری؛ وقتی فقط روشنایی باقی میماند
آنچه این حادثه را نگرانکنندهتر کرد، عملکرد محدود سیستم برق اضطراری بود.بر اساس روایتهای موجود، ژنراتور توان تأمین برق روشنایی بخشهایی از بیمارستان را داشت، اما پاسخگوی همه تجهیزات حیاتی نبود. اگر این روایتها دقیق باشد، مسئله صرفاً قطع برق نیست؛ بلکه ظرفیت و آمادگی زیرساخت پشتیبان نیز زیر سؤال میرود.یک مهندس برق و متخصص تأسیسات بیمارستانی در گفتوگو با خبرنگار ما میگوید:ژنراتور اضطراری صرفاً برای روشن کردن لامپها طراحی نمیشود. در بیمارستان، اولویت با تجهیزات حیاتی مانند بخش مراقبتهای ویژه، اتاق عمل، اورژانس، اکسیژنسازها و سامانههای پشتیبان است. اگر این تجهیزات تغذیه نشوند، فلسفه وجودی برق اضطراری زیر سؤال میرود.او تأکید میکند که حتی وجود ژنراتور نیز کافی نیست و ظرفیت، نگهداری، سوخترسانی، …
