یک شاخه میلگرد در نگاه اول فرقی با شاخه دیگر ندارد؛ همان رنگ، همان آج، همان برق فلز. اما همین شاخه ارزانتر، گاهی همان چیزی است که چند ماه بعد، وسط اسکلت ساختمان، همه را غافلگیر میکند.
قیمت میلگرد عددی است که روی برگه فاکتور دیده میشود؛ اما هزینه واقعی آن را باید در دل سازه جستوجو کرد. در ادامه میبینیم این فاصله از کجا شکل میگیرد و چطور میتوان بدون افتادن در تله قیمت پایین، میلگردی خرید که هم به صرفه باشد هم قابل اتکا. چرا قیمت پایین میلگرد همیشه نشانه صرفهجویی نیست؟
در ۱۶ مرداد ۱۴۰۵، قیمت میلگرد آجدار در بازار ایران بین ۶۴٬۵۰۰ تا ۷۷٬۳۰۰ تومان در هر کیلو نوسان داشت؛ فاصلهای نزدیک به ۱۳ هزار تومان که نشان میدهد قیمت میلگرد عدد ثابتی نیست و به سایز، برند و کارخانه بستگی دارد.
این اختلاف همیشه از یک جا نمیآید: گاهی نتیجه تفاوت در کیفیت شمش ورودی و تکنولوژی نورد است. گاهی به دلیل هزینه حمل، نزدیکی کارخانه به بازار مصرف یا سیاست قیمت گذاری برند شکل میگیرد. و گاهی متأسفانه پشت آن کاهش وزن واقعی یا کوتاهی در کنترل کیفیت پنهان است.
مشکل از جایی شروع میشود که خریدار این سه حالت را از هم تفکیک نمیکند و فقط رقم پایینتر را انتخاب معقول میداند. در حالی که ارزانترین گزینه، گاهی همان گزینهای است که بعداً باید دوباره برایش هزینه کرد. کجای زنجیره تولید، کیفیت میلگرد فدا میشود؟
تولید میلگرد از فولادی به نام شمش آغاز میشود که با حرارت بالا و طی چند مرحله نورد، شکل نهایی خود را پیدا میکند. طبق استاندارد باید از فولاد با گرید مشخص استفاده شود، اما بخشی از تولیدکنندگان برای کاهش هزینه، از ضایعات آهن ذوبشده بهره میبرند؛ ترکیب شیمیایی نامنظم این ضایعات، مستقیماً روی استحکام نهایی میلگرد اثر میگذارد.
سه نقطه اصلی که کیفیت در آنها میتواند کاهش پیدا کند: انتخاب ماده اولیه: استفاده از فولاد استاندارد در برابر ضایعات ذوب شده کنترل دما و فرایند نورد: برخی کارخانهها برای افزایش سرعت تولید، دمای مناسب یا زمان لازم برای عملیات حرارتی را رعایت نمیکنند وزن واقعی محصول: طبق اظهارات دبیر کانون سراسری انبوهسازان، برخی محمولههای میلگرد با وجود برچسب استاندارد، وزنی کمتر از حد اعلامی داشتهاند
نکته مهم …
