این تغییر فقط به معنای گرانتر شدن گواهینامه برای متقاضیان نیست. پشت افزایش هزینه دریافت گواهینامه، صنفی قرار دارد که بخش مهمی از هزینههای آن مستقیماً به خودرو و نیروی انسانی وابسته است. آموزشگاه رانندگی بدون خودرو، مربی و هزینههای جاری امکان فعالیت ندارد و هر افزایش قیمت در یکی از این بخشها، در نهایت خود را در قیمت تمامشده آموزش نشان میدهد.
در چنین شرایطی، مسئله اصلی فقط این نیست که متقاضی برای گرفتن گواهینامه چقدر باید هزینه کند؛ پرسش مهمتر این است که آیا مدل اقتصادی فعلی آموزش رانندگی میتواند در بلندمدت مربیان و آموزشگاههای حرفهای را در این حوزه نگه دارد؟ هزینهای که فقط روی قبض متقاضی دیده میشود
وقتی قیمت یک ساعت آموزش رانندگی افزایش پیدا میکند، معمولا نخستین واکنش، توجه به مبلغی است که متقاضی باید پرداخت کند. اما رقم نهایی حاصل از آموزش، درآمد خالص مربی یا آموزشگاه نیست. خودرو باید در اختیار هنرجو قرار گیرد، سوخت مصرف میکند، مستهلک میشود و به تعمیر و سرویس مداوم نیاز دارد.
خودروی آموزش رانندگی نیز با یک خودروی شخصی معمولی تفاوت دارد. میزان استفاده از خودرو بالاست و بخش قابل توجهی از زمان فعالیت آن در ترافیک، توقف و حرکتهای مکرر و شرایطی سپری میشود که استهلاک بیشتری به خودرو تحمیل میکند. در نتیجه، هزینههایی مانند لاستیک، روغن، ترمز، کلاچ و سایر قطعات برای مربی صرفاً هزینههای جانبی نیستند؛ بلکه بخشی از هزینه اصلی ادامه فعالیت او محسوب میشوند.
از سوی دیگر، آموزش رانندگی یک فعالیت کاملاً وابسته به نیروی انسانی است. برخلاف برخی خدمات که امکان استفاده گسترده از فناوری و کاهش هزینه نیروی کار وجود دارد، در اینجا حضور مربی بخش جداییناپذیر فرآیند آموزش است. بنابراین هر زمان که درآمد مربی با هزینههای زندگی و هزینه نگهداری خودرو همخوانی نداشته باشد، احتمال خروج او از این شغل افزایش پیدا میکند. گواهینامه؛ هزینهای که مرحلهبهمرحله بزرگتر شده است …
