کاهش وابستگی ارزی در تجهیزات دسترسی در ارتفاع، با تکیه بر مهندسی داخلی و رعایت استانداردهای بینالمللی
تا اوایل دهه ۱۳۷۰ شمسی، بازار تجهیزات بالابری ایران تقریباً بهطور کامل در اختیار برندهای اروپایی و آمریکای شمالی بود. کارخانجات، انبارها و پروژههای عمرانی برای تأمین بالابرهای هیدرولیکی مورد نیاز خود، ناچار به پرداخت هزینههای ارزی سنگین و تحمل زمانهای طولانی تحویل بودند. در چنین شرایطی، هرگونه خرابی دستگاه نیز به معنای توقف خط تولید و انتظار چندماهه برای واردات قطعه یدکی تمام میشد. این وابستگی، انگیزه اصلی حرکت به سمت بومیسازی این صنعت را شکل داد.
نقطه آغاز خودکفایی
نخستین گام جدی در این مسیر، در سال ۱۳۷۳ برداشته شد. در این سال، مجموعهای صنعتی مستقر در شهرک صنعتی اشترجان اصفهان (که بعدها با برند «کلایر» و تحت شرکت مادر «آسمان ماشین آسیا» شناخته شد)، نخستین بالابر آکاردئونی یا همان بالابر قیچی هیدرولیکی ساخت ایران را طراحی و تولید کرد. این رویداد، نقطه آغاز خودکفایی در تولید تجهیزات بالابری سبک در کشور محسوب میشود و راه را برای توسعه سایر انواع بالابر هموار ساخت.دو سال بعد، در سال ۱۳۷۵، همین مجموعه موفق به ساخت بزرگترین بالابر سیار قیچی ایران با ارتفاع دسترسی ۱۹ متر شد. این بالابر برای پروژهای در آستان قدس رضوی طراحی و اجرا گردید و توانمندی مهندسان داخلی را در طراحی تجهیزات بالابری با ارتفاع بالا، که تا پیش از آن در انحصار سازندگان خارجی بود، به اثبات رساند. شکستن رکوردهای ظرفیت و تنوع محصول
مسیر بومیسازی در سالهای بعد با شتاب بیشتری ادامه یافت. در سال ۱۳۷۸، تولید یک بالابر صنعتی با ظرفیت باربری ۱۰ تن، رکورد جدیدی را در صنعت بالابر ایران و منطقه خاورمیانه ثبت کرد. یک سال بعد، در سال ۱۳۹، نخستین داک لولر یا رمپ بارگیری هیدرولیکی ساخت ایران طراحی و تولید شد؛ تجهیزی که اختلاف ارتفاع میان سطح بارانداز انبار و کفی کامیون را جبران میکند و از ارکان اصلی لجستیک انبارداری مدرن به شمار میرود. تولید این تجهیز، زنجیره تجهیزات انباری کشور را تکمیل کرد.در سال ۱۳۰ نیز نخستین جک پیچی واگن ایران ساخته شد و بدینترتیب، دامنه فعالیت این صنعت از تجهیزات ساختمانی و انباری به حوزه تخصصی نگهداری و تعمیرات ریلی گسترش یافت. از تولید داخلی …
