فناوری پیشرفته برنجی در امپراتوری ایران

فلزکارهای ایران باستان بسیار پیشتر و به روش‌های بسیار پرشمارتر از آنچه پژوهشگرها می‌انگاشتند، با برنج کار می‌کردند. یک پژوهش جدید روی آثار فلزی امپراتوری ساسانی، برنج را در جواهرات، اتصالات و کلاه‌های نظامی بین سده‌های چهارم تا هفتم میلادی نشان می‌دهد. این یافته‌ها به فلزکارهای ماهری اشاره دارد که می‌دانستند آلیاژهای گوناگون مس چگونه رفتار می‌کنند و مواد را با دقت برمی گزیدند.پژوهشگرهایی از موزه ی بریتانیا و دانشگاه کمبریج، آثار باستانی دو شهر دورافتاده ساسانی، مرو در ترکمنستان امروزی و نینوا در عراق مدرن را به بررسی و موشکافی گذاشتند. کار آنها بر یک پرسش دیرینه متمرکز بود. در حالی که بکارگیری از برنج در روم و بیزانس مورد بررسی دقیق قرار گرفته است، برنج در جهان ساسانی به خوبی شناخته نشده است.برنج از یک جهت مهم با برنز متفاوت است. برنز، مس را با قلع مخلوط می‌کند. برنج، مس و روی را با هم ترکیب می‌کند. تولید برنج در دوران باستان نیازمند دانش فنی بود. پیش از اینکه تقطیر روی وجود داشته باشد، صنعتگرها برنج را از سیمان‌سازی می‌ساختند. آنها مس، سنگ معدن روی و زغال چوب را با هم گرم می‌کردند. بخار روی همزمان پخت به درون مس نفوذ می‌کرد. این فرآیند برنجی با سطح روی کمتر از حدود ۳۰ درصد درست می‌کرد.کاوش‌های مرو، قطعه‌های فلزی مربوط به چندین قرن سکونت ساسانیان را به‌دست داد. پژوهشگرها ده‌ها ابزار و شی، از جمله قطعه هایی به خوبی نگهداری شده و مواد به شدت خورده شده را تجزیه و واکاوی کردند. یافته‌های نخستین برنجی پیرامون قرن‌های چهارم و پنجم یک قطعه دستبند، یک حلقه یا قلاب، اتصالات و یک سنجاق سر تزیین شده با سنگ لاجورد و شیشه رنگی بود. این اشیای اولیه در قالب ریخته‌گری می‌شدند. تجزیه و تحلیل شیمیایی تفاوت‌های زیادی در میزان روی، از ۲ درصد تا ۲۷ درصد، نشان داد. چنین دگرگونی هایی به منبع‌های فلزی ترکیبی اشاره دارد. شاید فلزکارها از برنج قدیمی‌تر دوباره بهره می‌بردند، برنج را با برنز مخلوط می‌کردند یا با منبع‌های ناهموار مواد تازه کار می‌کردند. برخی از قطعه‌ها دارای سرب افزون بودند که به جریان فلز مذاب بهنگام ریخته‌گری کمک می‌کرد. …