از سوی دیگر، افزایش هزینههای اکتشاف، ریسک بالای سرمایهگذاری، فرسودگی بخشی از تجهیزات، ناپایداری مقررات و محدودیتهای موجود در فرآیند واگذاری محدودههای معدنی، انگیزه بخش خصوصی برای ورود به اکتشافات عمیق و پرریسک را کاهش داده است. در چنین شرایطی، مسئله فقط کشف معدن جدید نیست؛ بلکه ایجاد سازوکاری است که بتواند سرمایه را به سمت اکتشاف هدفمند هدایت و ریسک این فعالیت را میان دولت و بخش خصوصی تقسیم کند.
در این میان، تغییر رویکرد از «محدودهمحوری» به «اکتشافمحوری»، تقویت دادههای پایه، استفاده از مدلسازی سهبعدی، ژئوفیزیک پیشرفته و طراحی ابزارهای مالی ریسکپذیر میتواند مسیر اکتشافات آینده ایران را تغییر دهد. پرسش اصلی این است که آیا با ادامه روند فعلی، کشور میتواند ذخایر جدید و رقابتپذیر مورد نیاز اقتصاد آینده را کشف کند؟ صمت در گفتوگو با سید سهراب حسینی، کارشناس حوزه معدن، ابعاد این چالش و راهکارهای عبور از آن را بررسی کرده است.
با توجه به ظرفیتهای زمینشناسی ایران، چرا هنوز بخش قابلتوجهی از ذخایر معدنی کشور شناسایی و اکتشاف نشدهاند؟ مشکل اصلی کجاست؟ …
