از سوی دیگر بازار پررونق تشریفات در فضای مجازی، مسیر تازهای برای فعالیت واسطهها و مجموعههایی باز کرده که ویترینشان در اینستاگرام است، نه در یک دفتر رسمی و قابل پیگیری. تصاویر باشکوه از باغ و نورپردازی و میزهای پرزرقوبرق، برای خانوادهای که دنبال راهی کمهزینهتر است، وسوسهکننده به نظر میرسد اما پشت بعضی از این ویترینهای دیجیتال، نه مجوزی وجود دارد، نه آدرس مشخصی و نه تضمینی برای اجرای تعهدات در روز مراسم. مراسم کوچک شده اما هزینهها کوچک نشدهاند
رکود در بازار ازدواج، ابتدا خودش را در تعداد صندلیهای خالی تالارها نشان میدهد. مراسمهایی که زمانی با چندصد مهمان برگزار میشدند، حالا اغلب به جمعهای خانوادگی و محدود تبدیل شدهاند. این تغییر، شاید از نگاه خانوادهها راهی برای مدیریت بودجه باشد، اما معادله اقتصادی تالاردار را حل نمیکند. یک تالار بزرگ، صرفنظر از تعداد مهمانان، با هزینه ثابت انرژی، نگهداری، تجهیزات، پرسنل و آشپزخانه صنعتی مواجه است؛ هزینههایی که با خالیماندن میزها کم نمیشوند. در سوی دیگر، مواد اولیه هر روز گرانتر میشود. گوشت، مرغ، برنج، روغن، میوه و مواد مصرفی آشپزخانه، قیمت تمامشده یک مراسم را بالا میبرند و قراردادهای چندماه قبل را به محل اختلاف تبدیل میکنند. خانواده انتظار دارد قیمت درجشده در قرارداد نهایی باشد و واحد صنفی نگران است که فاصله میان زمان قرارداد و روز مراسم، حاشیه سودش را ببلعد. این کشمکش، زمانی خطرناکتر میشود که متن قرارداد شفاف نباشد؛ وقتی معلوم نیست افزایش احتمالی هزینهها بر عهده چه کسی است، منوی غذا با چه کیفیتی ارائه میشود و در صورت لغو مراسم، چه میزان از وجه پرداختی باید بازگردد. از جولان تشریفاتچیهای فیک تا بیعانههای میلیاردی
بیژن عبداللهی مقدم، رئیس اتحادیه تالارهای پذیرایی و تجهیز مجالس تهران با اشاره به دشوارتر شدن شرایط فعالیت تالارها به صمت گفت: کاهش قدرت اقتصادی خانوادهها، افزایش هزینههای انرژی، مواد اولیه و نیروی انسانی، بازار برگزاری مراسم را تحت تأثیر قرار داده است. در چنین شرایطی، خانوادهها با حساسیت بیشتری برای برگزاری مراسم تصمیم میگیرند و طبیعی است که شمار مراسم نیز کاهش پیدا کند. …
