بررسی اهمیت حفظ نهاد شوراهای شهر و روستا، پیامدهای انحلال شوراها و لزوم تسریع در برگزاری انتخابات دوره هفتم برای تقویت سرمایه اجتماعی و مشارکت مردمی.
در شرایط فعلی، فارغ از بحث حقوقی، نباید مسئله انحلال شورای ششم باشد؛ زیرا همین شورای فعلی هم، با وجود همه ضعفهایش، بههرحال امکانی برای ارتباط ساکنان و کاربران شهر با مدیریت شهری و نمایندگی مطالبات آنها است و دوم آنکه انحلال شورای ششم زمینه را برای سوءاستفاده جهت انحلال نهاد شورای شهر و روستا فراهم میکند. این نهاد، علیرغم نقصانها در عمل و در ساختار، نهادی دموکراتیک و البته دموکراتیکترین و مردمیترین نهاد در ایران است که با زیست روزمره مردم و نمایندگی مطالبات آنها گره خورده است؛ نهادی که میراث مشروطه و بعدها جنبش اصلاحات سیاسی در ایران است و نباید موجبات انحلال یا متروکشدن این نهاد را فراهم ساخت و به پیش از سال ۱۳۷۷ بازگشت که علیرغم اینکه از سال ۱۳۶۱ قانون شورا داشتیم، اجرای آن به محاق رفته بود.
شرایط کنونی بهویژه نیازمند تسریع در برگزاری انتخابات هفتمین دوره شوراهای شهر و روستا و خروج از وضعیت تعلیق است. موج پنجم پیمایش سرمایه اجتماعی کشور که توسط سازمان امور اجتماعی کشور انجام شد و گزارش «آنچه ایران میخواهد» از دستیار اجتماعی رئیسجمهور و همچنین میزان مشارکت در انتخابات ششمین دوره شورای شهر (بهویژه در تهران و کلانشهرها)، بهنحویکه درصد مشارکت در شهر تهران ۲۴.۶ درصد بود و منتخبان شورا بین ۱۲ تا ۴ درصد رأی واجدان شرایط را کسب کردند (میانگین ۸ درصد)، بیانگر آن است که نیاز به بازگشت به مردم، مردمیسازی حکمرانی، پذیرش تنوعها، تقویت همبستگی اجتماعی، فعالسازی مکانیسمهای نمایندگی و کانالیزهکردن مطالبات وجود دارد و بهترین امکان و ابزار آن شوراهای شهر و روستا هستند.
سرنوشت مبهم انتخابات شورا
