هفدهم مرداد ۱۴۰۵ که میرسد، دوباره نام خبرنگار روی تقویم میآید؛ روزی که با نام «محمود صارمی» گره خورده است؛ خبرنگار ایرنا که هفدهم مرداد ۱۳۷۷، در جریان حمله طالبان به کنسولگری ایران در مزارشریف، همراه با دیپلماتهای ایرانی به شهادت رسید. بیستوهشت سال از آن روز گذشته است. در این فاصله، جهان رسانهای آنقدر تغییر کرده که شاید اگر صارمی امروز در میان ما بود، بسیاری از ابزارهای این حرفه را نمیشناخت؛ اما یک چیز همچنان همان است: وقتی حادثهای رخ میدهد، جامعه به کسی نیاز دارد که ببیند، سؤال کند و روایت کند.
من سالهاست در رسانه مینویسم. با این حال، هیچوقت بهطور رسمی ردای خبرنگاری بر تن نکردهام. برای من، کنشگری رسانهای همیشه جذابتر بوده است؛ بودن در میدان، پرسیدن، پیگیری کردن و تلاش برای اینکه بخشی از واقعیت که معمولاً دیده نمیشود، دیده شود. شاید خبرنگاری برای من از همان ابتدا، بیشتر از یک عنوان شغلی، یک نوع نگاه به جهان بوده است؛ نوعی حساسیت نسبت به آنچه در اطراف ما اتفاق میافتد و ممکن است در هیاهوی روزمرگی گم شود. …
