اکنون اواسط مردادماه ۱۴۰۵ خورشیدی است. هر روز داریم در گروه ایتایی اعضای علمی فلان دانشگاه یا انجمن صنفی دانشگاهیان، با همکارانمان سر این موضوع که چند درصد از حقوق تیرماهمان هنوز پرداخت نشده، رایزنی میکنیم. شوخی که نیست؛ ما عضو هیئت علمی دانشگاه هستیم. روزهایی را به یاد دارم که برای تحریک حس همدلی فروشندگان و برخورداری از اندک تخفیفی در بازار، خودم را معلم معرفی میکردم. اما اکنون با تحقق نظام رتبهبندی در آموزشوپرورش و افزایش حقوق معلمهای عزیز، چنین ریسکی را به جان نمیخرم. در این چند ماه، اعضای هیئت علمی کشور یک مهارت تازه یاد گرفتهاند: چطور بدون حقوق، همچنان هیئت علمی بمانیم؟!
ما دیگر فقط استاد دانشگاه نیستیم؛ متخصصان مدیریت اضطراب، تنفس عمیق هنگام دیدن موجودی حساب و تفسیر بودجهای که هست ولی نیست، شدهایم. هر ماه، یک بازی هیجانانگیز داریم: حقوق کی میرسد؟ …
