دوربینهای تلهای و حسگرهای محیطی در سالهای اخیر حجم بیسابقهای از دادههای مربوط به حیاتوحش را تولید کردهاند؛ دادههایی که بررسی دستی آنها دیگر بهسادگی از عهده تیمهای پژوهشی برنمیآید. در چنین شرایطی، هوش مصنوعی به ابزاری برای غربالگری، شناسایی و اولویتبندی دادهها تبدیل شده است. این ابزار قرار نیست جای انسان را بگیرد، بلکه میتواند به او کمک کند آنچه را در طبیعت میگذرد، سریعتر و دقیقتر بفهمد. از تصویر خام تا داده قابلفهم
یک دوربین تلهای ممکن است ماهها در گوشهای از جنگل یا منطقهای حفاظتشده باقی بماند و هزاران تصویر ثبت کند. گاهی خرس، پلنگ یا گوزنی از مقابل آن عبور میکند، اما در بسیاری از مواقع، چیزی جز حرکت شاخهای در باد، تغییر نور یا قابی خالی ثبت نمیشود.
پژوهشگری که باید این تصاویر را یکییکی بررسی کند، خیلی زود با انبوهی از داده روبهرو میشود. ابزاری که در ابتدا راهی ساده برای پایش حیاتوحش به نظر میرسید، اکنون خود به مسئلهای تازه تبدیل شده است. …
