پرداختن به تخریب و کاهش سطح جنگلهای کهن هیرکانی، بدون بررسی چگونگی این تخریب و بدون ریشهیابی علل آن ممکن نیست. سخنگفتن از «ریشهیابی» به معنای شناسایی عواملی است که با اولویتهای متفاوت، در تخریب این زیستبوم نقش داشتهاند.
در اولویت نخست، باید به آموزش نادرست و بیراههای اشاره کرد که به اعتقاد من، بخشی از آن ناشی از فقدان تخصص کافی در میان برخی مدرسان علوم طبیعت بوده است.
در اولویت دوم، نبود تحقیقات و پژوهشهای کافی برای شناخت عوامل اکولوژیکی تنظیمکننده تعادل و همزیستی گروههای درختی، علفی و جانوری قرار دارد.
اولویت سوم، نبود درس و آموزش مشخص درباره طراحی حفاظت در رشتههای مرتبط با علوم طبیعت، از منابع طبیعی تا محیط زیست، است.
در اولویت چهارم، میتوان به انجام تحقیقات و پژوهشهای فاقد پشتوانه کافی در طبیعتشناسی هیرکانی اشاره کرد.
هر یک از این عوامل، خود نیازمند بحثی مفصل است. با این حال، این یادداشت قصد دارد به یکی از نابترین زیستگاههای جنگلهای هیرکانی، یعنی جنگلهای حوزه آبخیز موسوم به «۲۰۰۰ و ۳۰۰۰» در منطقه تنکابن مازندران، بپردازد. سه ناحیه رویشی با ویژگیهای متفاوت …
