سفالینههای یافتشده در تپه سیلک، تپه خزینه، تپه گیان نهاوند و موسیان همگی دیرینگی هنر رقص در فرهنگ و تاریخ ایران را گواهی میدهند. اهمیت حرکات موزون در نگاه حاکمان ایران باستان تا آنجا بوده که دستههای رقصنده را روی سرپرچمهایی از جنس مفرغ حکاکی کردهاند. موارد محدودی از این سرپرچمها در لرستان کشف شده است؛ هنری که در گذر تاریخ از دربار پادشاهان ماد به هخامنشیان رسید و دربرگیرنده مفاهیمی چون جنگ، شادی، شکرگزاری و عزا بود. در دورههای بعد جنبههای بزمی رقص کمرنگ شد و آنچه از رقص باقی ماند، تحت عنوان سماع در خانقاهها و آیینهای مذهبی اجرا میشد. تنیدگی رقص با جنبههای روزمره زندگی مردم در کشاورزی، برداشت محصول، صید ماهی، دریانوردی، جنگ و سوگواری منجر به ادغام این هنر دیرینه در فولکلور جایجای ایران شد. اگرچه مواردی هم رقص نهی میشد و نامی دیگر چون آیینهای نمایشی و حرکات موزون میگرفت، اما این هنر همچنان در حافظه بدنی و ناخودآگاه جمعی ایرانیان حفظ شده است.
پا کوبیدن بر زمین برای آهنگ دادخواهی …
