تا همین چند سال قبل، جویندگان گنج مرام و مسلک خود را داشتند؛ برای پیداکردن آن چیزی که دلخوش بودند به ارزشمند بودنش، با قوانین خاص و سرسخت خود دل محوطههای تاریخی را کندوکاو میکردند. اما حالا و از چند سال قبل که فضای مجازی هم پر شده از علاقهمندان به اشیائی بیشتر تقلبی که از قضا سادهدلان را به تور میاندازد تا هرآنچه در کف دارند را از دست بدهند، صحبت از چگونگی پیداکردن گنج در دل بیابانهاست و اینکه کجا و چطور میتوان اشیائی موسوم به گنج را پیدا کرد.
و شخصیتی بهنام «پوآرو»، بلاگری گنجیاب با میلیونها دنبالکننده، احتمالاً یکی از سرآمدان نسل جدید قاچاقچیان آثار تاریخی بود که با بازکردن صفحهای در اینستاگرام، به قول خودش تلاش میکرد تا به علاقهمندان به این حرفه آموزش دهد، چطور یک اثر تاریخی را پیدا کرده و از دل زمین درآورند؛ آنقدر به کار خود و بیتوجهی میراث فرهنگی ایمان داشت که همین دو سه سال قبل، یک کمپین ملی در کشور راه انداخت و از کسانی که علاقهمند به این کار بودند، درخواست کرد تا در قالب یک تجمع به دل یکی از بیابانهای کشور بروند، برای کشف و غارت و تخریب تاریخی که خواسته و ناخواسته بخش زیادی از آن با طرحهای عمرانی و غیرعمرانی مسئولان و مردم، درحال نابودی بود.
حدود دو سال قبل بود که «عزتالله ضرغامی» وزیر میراث فرهنگی و گردشگری، با حضور در مجمع تمدنهای کهن به میزبانی عراق، در دیدار با مقامات این کشور پیشنهادهایی را دربارۀ مقابله با قاچاق اموال فرهنگی و استرداد آثار تاریخی بهغارترفته و مسروقه مطرح کرد.
ضرغامی در آن زمان، با اشاره به مسئولیت جامعۀ جهانی برای استرداد اموال فرهنگی، در راستای مقابلۀ مؤثر با قاچاق اموال فرهنگی و تلاش برای استرداد آثار بهغارترفته به کشورهای مبدأ، طرح ایجاد یک برنامۀ عملی همکاری مشترک میان کشورهای عضو مجمع تمدنهای کهن با تمرکز بر مبارزه با قاچاق اموال فرهنگیتاریخی و استرداد اموال بهغارترفته و مسروقه و تشکیل یک کارگروه مشترک برای این هدف را مطرح کرد.
هرچند بعد از حدود دو سال از برگزاری آن اجلاس، خبری از اجراییشدن این پیشنهادها به گوش نرسید، اما صحبتکردن در این زمینه را میتوان قدمی بزرگ در این راستا دانست؛ هرچند مانند قوانین ۹۰ساله، نتوانستند کار چندانی …
