چرا حفاظت از یوز در ایران به نتیجه نمیرسد؟ برای پاسخ به این پرسش میتوان به سه دلیل عمده اشاره کرد.
اول، تصور کنید برای درمان یک بیمار سرطانی به ۱۰ جلسه شیمیدرمانی نیاز است، اما بعد از جلسه دوم بگویید: «خوب، بس است!» طبیعتاً حال بیمار خوب نمیشود، چون فقط درصدی از نیاز درمانی او تأمین شده است. همین اتفاق در مورد یوزپلنگ هم در ایران افتاد. با اینکه درصد زیادی از وسعت زیستگاههای یوز در ایران متعلق به این گونه بوده است، این زیستگاهها از نظر نیروی انسانی و تعداد محیطبانان، جزو کمتعدادترینها بودهاند. بزرگترین تلاش برای افزایش نیروی انسانی در دهه ۱۳۸۰ اتفاق افتاد و تعداد محیطبانان زیستگاههای یوزپلنگ دو برابر شد؛ البته نه از مجاری رسمی، بلکه با خلاقیتهای فردی مدیران آن زمان. اگر آن فداکاریهای شخصی نبود، اصلاً امروز نه یوزی مانده بود و نه زیستگاه یوز. …
