گاهی ممکن است دو نفر ساعتها کنار هم باشند، زیر یک سقف زندگی کنند و حتی هر شب در یک تخت بخوابند، اما باز هم یکی یا هر دو نفر احساس تنهایی کنند. تنهایی در رابطه لزوماً به معنی نبودن عشق نیست؛ گاهی نشانه کمرنگ شدن ارتباط عاطفی است. کاهش گفتوگو، کم شدن فعالیتهای مشترک و احساس دیدهنشدن از عواملی هستند که میتوانند این فاصله را بیشتر کنند.
زوجهای خوشبخت الزاماً مشکلات کمتری ندارند؛ تفاوت اصلی این است که معمولاً برای حفظ ارتباط عاطفی، منتظر بحرانی شدن رابطه نمیمانند. آنها با چند رفتار ساده و تکرارشونده، احساس «ما بودن» را در زندگی روزمره زنده نگه میدارند. ۱. هر روز زمانی را فقط به یکدیگر اختصاص میدهند
صحبت درباره قبضها، خرید خانه، برنامه بچهها یا کارهای روزمره، جای گفتوگوی عاطفی را نمیگیرد.
زوجهایی که ارتباط نزدیکتری دارند، زمانی را برای پرسیدن سؤالهایی ساده اما مهم اختصاص میدهند: «امروز چه حسی داشتی؟»، «چیزی هست که ذهنت رو مشغول کرده باشه؟» یا «این روزها بیشتر از چه چیزی خستهای؟» …













