گاهی ممکن است دو نفر ساعتها کنار هم باشند، زیر یک سقف زندگی کنند و حتی هر شب در یک تخت بخوابند، اما باز هم یکی یا هر دو نفر احساس تنهایی کنند. تنهایی در رابطه لزوماً به معنی نبودن عشق نیست؛ گاهی نشانه کمرنگ شدن ارتباط عاطفی است. کاهش گفتوگو، کم شدن فعالیتهای مشترک و احساس دیدهنشدن از عواملی هستند که میتوانند این فاصله را بیشتر کنند.
زوجهای خوشبخت الزاماً مشکلات کمتری ندارند؛ تفاوت اصلی این است که معمولاً برای حفظ ارتباط عاطفی، منتظر بحرانی شدن رابطه نمیمانند. آنها با چند رفتار ساده و تکرارشونده، احساس «ما بودن» را در زندگی روزمره زنده نگه میدارند. ۱. هر روز زمانی را فقط به یکدیگر اختصاص میدهند
صحبت درباره قبضها، خرید خانه، برنامه بچهها یا کارهای روزمره، جای گفتوگوی عاطفی را نمیگیرد.
زوجهایی که ارتباط نزدیکتری دارند، زمانی را برای پرسیدن سؤالهایی ساده اما مهم اختصاص میدهند: «امروز چه حسی داشتی؟»، «چیزی هست که ذهنت رو مشغول کرده باشه؟» یا «این روزها بیشتر از چه چیزی خستهای؟»
مهمتر از سؤال پرسیدن، واقعاً گوش دادن است؛ بدون اینکه بلافاصله قضاوت یا راهحل ارائه شود. گفتوگوی منظم و گوش دادن با دقت میتواند احساس دیدهشدن و امنیت عاطفی را بیشتر کند. ۲. با هم کارهای کوچک انجام میدهند
برای فرار از تنهایی در رابطه، همیشه لازم نیست سفر گرانقیمت یا یک قرار عاشقانه بزرگ برنامهریزی کنید.
گاهی درست کردن شام با هم، پیادهروی عصرگاهی، تماشای یک فیلم، خرید کردن یا حتی نوشیدن چای بدون گوشی میتواند فرصتی برای ارتباط دوباره باشد.
فعالیتهای مشترک و لذتبخش با احساس نزدیکی و رضایت بیشتر از رابطه ارتباط دارند. ۳. موفقیتهای کوچک یکدیگر را جدی میگیرند
برای احساس صمیمیت، لازم نیست اتفاق بزرگی رخ دهد. گرفتن یک نتیجه خوب در محل کار، تمام کردن یک پروژه، شروع ورزش یا حتی پشت سر گذاشتن یک روز سخت، میتواند فرصتی برای حمایت از شریک زندگی باشد.
وقتی همسر شما موفقیتی را با شما در میان میگذارد، بیتفاوتی یا تغییر سریع موضوع میتواند احساس تنهایی ایجاد کند. در مقابل، یک جمله ساده مثل «آفرین، میدونم برای این کار خیلی زحمت کشیدی» پیام مهمی دارد: «من تو را میبینم و موفقیتت …
