
حسادت یکی از احساسات طبیعی دوران کودکی است. ممکن است کودک با تولد خواهر یا برادر جدید، توجه والدین به کودک دیگری، موفقیت دوستش یا حتی دریافت هدیه توسط یکی از همسالانش احساس کند چیزی را از دست داده است. گاهی این احساس با رفتارهایی مانند گریه، لجبازی، پرخاشگری، چسبیدن بیشتر به والدین، پسرفت در مهارتها یا گفتن جملههایی مانند «منو دوست نداری» نشان داده میشود.
برای والدین، این رفتارها میتواند نگرانکننده باشد؛ اما حسادت به خودی خود نشانه بد بودن کودک یا تربیت اشتباه نیست. کودک هنوز در حال یادگیری شناخت و تنظیم احساسات خود است و ممکن است نتواند احساس پیچیدهای مانند حسادت را با کلمات بیان کند.
بهویژه زمانی که فرزند جدیدی وارد خانواده میشود، کودک بزرگتر ممکن است احساس کند جایگاهش تغییر کرده یا توجه و محبت والدین را با فرد دیگری تقسیم میکند. آکادمی اطفال آمریکا توصیه میکند در چنین شرایطی والدین برای کودک بزرگتر زمان اختصاصی در نظر بگیرند و او را در بعضی فعالیتهای مربوط به نوزاد مشارکت دهند؛ این کار میتواند احساس کنار گذاشته شدن را کاهش دهد.
اما سؤال مهم این است: وقتی کودک حسودی میکند، والدین دقیقاً چه کاری باید انجام دهند؟ حسادت کودک چیست؟
حسادت زمانی ایجاد میشود که کودک تصور کند فرد دیگری چیزی را که برای او مهم است از او گرفته یا ممکن است جایگاه او را تهدید کند. در کودکان، این «چیز مهم» معمولاً میتواند یکی از این موارد باشد: توجه والدین محبت مادر یا پدر زمان اختصاصی با والدین اسباببازی جایگاه در خانواده موفقیت یا تحسین دیگران رابطه با دوستان امکاناتی که کودک دیگری دریافت میکند
برای مثال، کودک ممکن است با دیدن اینکه مادر مدت زیادی نوزاد را در آغوش گرفته بگوید: «این بچه رو دوست داری، منو دوست نداری».
در بسیاری از موارد، منظور واقعی کودک این نیست که واقعاً باور دارد والدین او را دوست ندارند؛ بلکه میخواهد بگوید: «من هم به توجه و محبت تو نیاز دارم.» چرا کودکان حسودی میکنند؟ ۱. ترس از دست دادن توجه والدین
یکی از رایجترین دلایل حسادت، ترس از دست دادن توجه و محبت والدین است. این موضوع بهخصوص پس از تولد فرزند دوم اهمیت پیدا میکند. کودک بزرگتر …













