نینیبان: تولد نوزاد یکی از شیرینترین اتفاقهای زندگی است، اما همزمان میتواند نظم زندگی والدین را کاملاً تغییر دهد. خوابهای کوتاه و نامنظم، شیردهی یا آمادهکردن شیر، تعویض پوشک، حمامکردن نوزاد و نگرانیهای روزمره باعث میشود کارهایی که پیش از این ساده به نظر میرسیدند، ناگهان دشوار شوند. در چنین شرایطی، تقسیم کارهای خانه اهمیت زیادی پیدا میکند؛ نه فقط برای مرتب ماندن خانه، بلکه برای کاهش فشار جسمی و روانی والدین.
لازم نیست همهچیز مثل قبل باشد
یکی از اشتباههای رایج والدین تازهکار این است که انتظار دارند خانه بعد از تولد نوزاد همچنان با همان نظم گذشته اداره شود. اما در هفتهها و ماههای نخست، اولویت اصلی باید سلامت مادر، نوزاد و استراحت والدین باشد.
تمیزکردن خانه، شستن ظرفها، مرتبکردن لباسها و حتی آشپزی میتوانند برای مدتی با استانداردهای متفاوتی انجام شوند. خانهای که کمی نامرتب است، الزاماً نشانه بیتوجهی نیست؛ گاهی نشانه آن است که والدین انرژی خود را برای مراقبت از نوزاد و استراحت ذخیره کردهاند. کارها را مشخص و قابل اندازهگیری کنید
عبارت «کمک کن» معمولاً چندان کاربردی نیست، چون ممکن است هرکدام از والدین تصور متفاوتی از میزان و نوع کمک داشته باشند. بهتر است فهرستی از کارهای روزانه و هفتگی تهیه شود و مسئولیتها به شکل مشخص تقسیم شوند.
برای مثال، یک نفر میتواند مسئول شستن ظرفها و آمادهکردن وعدههای ساده غذایی باشد و نفر دیگر لباسها را بشوید، خرید خانه را انجام دهد و زبالهها را بیرون ببرد. مراقبت از نوزاد نیز باید بخشی از همین تقسیم مسئولیت باشد، نه کاری که بهطور پیشفرض فقط وظیفه یکی از والدین تلقی شود. مراقبت از نوزاد هم «کار» است
یکی از مهمترین نکات در تقسیم وظایف این است که مراقبت از نوزاد را از فهرست کارها جدا نکنیم. بیدارشدنهای شبانه، تعویض پوشک، آرامکردن نوزاد، آروغگرفتن، حمامکردن و مراقبت از کودک همگی زمان و انرژی میگیرند.
بنابراین اگر یکی از والدین بخش قابلتوجهی از زمان خود را صرف مراقبت مستقیم از نوزاد میکند، بهتر است طرف مقابل سهم بیشتری از کارهای خانه را بر عهده بگیرد. هدف، الزاماً تقسیم دقیق ۵۰-۵۰ نیست؛ هدف این است که فشار کلی زندگی تا حد ممکن عادلانه توزیع شود. شیفتبندی …
