مهندسان ناسا در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی ایدهای جسورانه را برای تسخیر مرزهای جدید سرعت مطرح کردند که به ساخت یک وسیله تحقیقاتی ۵۷۰۰ پوندی منجر میشد. این پروژه که با همکاری بوئینگ پیش میرفت قرار بود برای نخستین بار موتور اسکرمجت هیدروژنی را در محیطی با سرعت ۱۵ برابر صوت آزمایش کند؛ شرایطی که شبیهسازی آن در آزمایشگاههای زمینی عملاً غیرممکن بود. چالشهای فنی و اهداف بلندپروازانه X-43D
هدف اصلی این طرح برخلاف تصور عموم نه ساخت یک بمبافکن یا جنگنده، بلکه جمعآوری دادههای حیاتی از فعل و انفعالات حرارتی و آیرودینامیکی در سرعتهای فوقالعاده بالا بود. برخلاف مدل کوچکتر X-43A که موفق شد به سرعت ماخ ۹.۶ برسد، مدل D به دلیل گرمای شدید تولید شده در سرعت ماخ ۱۵ به سیستمهای خنککننده فعال و کاشیهای محافظ حرارتی پیچیده نیاز داشت. مهندسان قصد داشتند با این آزمایش بفهمند آیا این وسیله در طول ۳۰ ثانیه فعالیت موتور قادر به تولید رانش کافی برای شتابگیری است یا خیر.
پایان رویای مافوق صوت با تغییر بودجه
تغییر مسیر استراتژیک دولت جورج بوش در سال ۲۰۰۴ برای بازگشت به ماه و سفر به مریخ تیر خلاصی بر پیکره این پروژه تحقیقاتی بود. با اولویت یافتن اکتشافات فضایی، بودجههای مربوط به طرحهای مافوق صوت ناسا حذف شد و X-43D پیش از آنکه حتی به مرحله پروتوتایپ برسد برای همیشه بایگانی شد. بیشتر بخوانید: ناسا و طرح خم کردن بال هواپیما
در سالهای بعد ناسا و نیروی هوایی ایالات متحده مسیر متفاوتی را برای تحقیقات مافوق صوت انتخاب کردند. پروژه X-51A Waverider با تمرکز بر دوام پروازی و استفاده از سوختهای هیدروکربنی به جای هیدروژن خالص، تلاش کرد تا با رویکردی عملیاتیتر در سرعتهای پایینتر، دانش لازم برای توسعه سیستمهای نسل جدید را فراهم کند. Post Views: 4 برچسب هاناسا کپی لینک لینک کپی شد
