در حقیقت، انتخاب طراحی دو در برای خودروهای اسپرت تنها به ظاهر محدود نمیشود. این نوع طراحی به خودروسازان اجازه میدهد تا وزن کلی خودرو را کاهش داده و سختی شاسی را افزایش دهند. این کاهش وزن به نوبه خود به شتاب بیشتر کمک میکند، زیرا طبق قانون فیزیک، نیرو با جرم و شتاب رابطه مستقیم دارد. یک خودروی سبکتر سریعتر شتاب میگیرد.
همچنین، خودروهای دو در معمولاً فاصله محوری کوتاهتری نسبت به مدلهای چهار در دارند که منجر به فرمانپذیری و هندلینگ تیزتر میشود. فقدان درهای عقب در این خودروها، نیاز به تقویتکنندههای ساختاری و مکانیسمهای پیچیده شیشه بالابر را از بین میبرد و این خود به کاهش وزن و افزایش استحکام بدنه کمک میکند. به عنوان مثال، در مدلهایی مانند هوندا اینتگرا، نیسان اسکایلاین و آئودی RS5 که هم مدلهای دو در و هم چهار در دارند، میتوان تفاوت در ساختار درها (مثل درهای بدون فریم در کوپهها) را مشاهده کرد که به سادگی و سبکی بیشتر منجر میشود. بیشتر بخوانید: چرا مردم ایران سه برابر قیمت واقعی خودرو را می دهند ؟
جذابیتهای طراحی و آیرودینامیک
علاوه بر مزایای فیزیکی، طراحی دو در به طراحان خودرو این امکان را میدهد که ظاهری چشمنوازتر و خطوطی تیزتر ایجاد کنند که حتی در حالت سکون نیز حس سرعت را القا میکند. در دنیای خودروهای اسپرت، دو الگوی طراحی اصلی وجود دارد: سه جعبهای و فستبک.
طراحی سه جعبهای، مانند نسل اول فورد موستانگ مدل ناچبک، شامل سه بخش مجزا برای کاپوت، کابین سرنشین و صندوق عقب است. اما طراحی فستبک که نمونه بارز خودروهای اسپرت است، با هدف نهایی سرعت از ابتدا شکل گرفته است. این سبک طراحی، با شیب ملایم سقف به سمت عقب که تا انتهای خودرو ادامه مییابد، به حداقل رساندن کشش آیرودینامیکی کمک کرده و در نتیجه خودرو را سریعتر میکند. مدلهایی چون پورشه ۹۱۱، موستانگ فستبک و کوروت استینگری از جمله خودروهایی هستند که این طراحی را به شهرت رساندهاند و اکنون به طور گستردهای با خودروهای اسپرت دو در گره خوردهاند. Post Views: 1 برچسب هاخودروهای اسپرت کپی لینک لینک کپی شد
