نیروی هوایی ایالات متحده پس از دههها سکوت، با برنامهای جاهطلبانه قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ یک موتور جنگنده جدید آمریکا را برای نسل بعدی هواپیماهای نظامی خود عملیاتی کند.
برنامه پیشرانش تطبیقپذیر نسل بعدی (NGAP) نیروی هوایی آمریکا نقطه عطفی بزرگ را پشت سر گذاشته است که نویدبخش جهشی چشمگیر در فناوری موتورهای جنگنده است. طرحهای رقیب از سوی شرکتهای جنرال الکتریک ائرواسپیس و پرت اند ویتنی در حال ساخت و آزمایش هستند و موفقیت این تلاش برای تضمین برتری هوایی در درگیریهای آینده حیاتی است. توسعه موتور جنگنده جدید: هدف ۲۰۳۰ و خوشبینی نیروی هوایی
نیروی هوایی آمریکا اعلام کرده موتور NGAP تا سال ۲۰۳۰ برای ادغام بالقوه آماده خواهد بود. این ارزیابی از سوی نیروی هوایی، بهرغم سالها تأخیر برنامه، بسیار خوشبینانه تلقی میشود.
جان اسنیدن، رئیس اداره پیشرانش نیروی هوایی، اخیراً اعلام کرده سیستم در مسیر درست است، اما پنتاگون هنوز در مورد انتخاب طرح نهایی تصمیمی نگرفته. هدف این برنامه، آمادهسازی نیروی هوایی برای فعالیتهای احتمالی ادغام هواپیماها در ابتدای دهه آینده است. فناوری NGAP: پیشرانشی تطبیقپذیر برای جنگندههای آینده
NGAP تنها یک سامانه پیشرانش برای یک هواپیمای جدید مانند F-47 نیست، بلکه مجموعهای از فناوریهای پیشرفته پیشرانش است که طراحی تمام هواپیماهای جنگی آینده آمریکا را شکل خواهد داد. فناوری توربوفن تطبیقپذیر (Adaptive turbofan technology) با تغییر ویژگیهای جریان هوا در طول پرواز، انعطافپذیری و کارایی بسیار بیشتری نسبت به موتورهای جنگنده سنتی فراهم میکند.
قابلیت آن شامل بهبود راندمان سوخت در پروازهای برد بلند و افزایش نیروی رانش در عملیاتهای رزمی است. مقامات پنتاگون پیشرانش تطبیقپذیر را یک مزیت تکنولوژیکی مهم در برابر رقبایی چون چین میدانند؛ زیرا نیروی هوایی از دهه ۱۹۹۰ و برنامه جنگندههای نسل پنجم خود، هیچ طراحی موتور کاملاً جدیدی را عملیاتی نکرده است. بیشتر بخوانید: سه سال بعد؛ تاریخ تحویل اولین خودرو سایبرتراک
چالشها، سرمایهگذاریها و انتخاب نهایی موتور
با وجود اینکه منتقدان به تأخیر سه ساله برنامه NGAP اشاره میکنند، نیروی هوایی تأکید دارد که این برنامه بر چالشهای اولیه غلبه کرده و به سمت تاریخ ادغام در سال ۲۰۳۰ پیش میرود. اسنیدن توضیح داد که این تأخیرها در واقع ناشی از تصمیم نیروی هوایی برای حفظ رقابت بین جنرال الکتریک ائرواسپیس و پرت اند ویتنی در شرایط بودجه محدود بوده است.
با این حال، پشتیبانی مالی از این برنامه همچنان در حال افزایش است. انتظار میرود ارتقاء هسته موتور (Engine Core Upgrade) تا ماه آینده بازبینی طراحی حیاتی خود را تکمیل کرده و حدود سال ۲۰۳۰ برای آزمایشهای پروازی آماده شود. این در حالی است که گزارش قبلی دفتر پاسخگویی دولت (GAO) تخمین زده بود تولید تا حداقل سال ۲۰۳۱ آغاز نخواهد شد. نیروی هوایی هنوز انتخاب نهایی خود را اعلام نکرده، اما فاز پروتوتایپ آینده، تصمیمات آتی را شکل خواهد داد.
اگر NGAP به هدف ادغام تا سال ۲۰۳۰ دست یابد، پنتاگون آن را یک سرمایهگذاری ارزشمند میداند. این موفقیت، پیروزی بزرگی برای برنامه تدارکات پنتاگون خواهد بود که در ۳۰ سال گذشته اعتماد بسیاری از آمریکاییها را از دست داده است. Post Views: 2 برچسب هاجنگندههای کپی لینک لینک کپی شد
