ساخت شمع روغنی با فیتیله دائمی؛ روشنایی بی پایان با وسایل ساده

حیاط خانه‌های قدیمی، فقط یک فضای عبوری یا محلی برای دورهمی‌های ساده نبود؛ گاهی با چند ردیف صندلی تاشو، گلدان‌های شمعدانی دور حوض و کمی ذوق و سلیقه، به صحنه‌ای صمیمی و خاطره‌انگیز برای یکی از مهم‌ترین جشن‌های خانوادگی، یعنی عروسی، تبدیل می‌شد.

حوض آبی وسط حیاط، انعکاس نور و گل‌های شمعدانی که دور تا دور آن جان گرفته بودند، در کنار چیدمان ساده اما حساب‌شده صندلی‌ها، فضایی می‌ساختند که بیش از هر دکور پرزرق‌وبرق امروزی، حس زندگی و صمیمیت را منتقل می‌کرد. در این خانه‌ها، معماری حیاط‌محور خود بخشی از زیبایی مراسم بود؛ جایی که نور طبیعی، صدای آب و عطر گل‌ها، بدون نیاز به تزئینات پیچیده، حال‌وهوایی گرم، زنده و کاملاً انسانی به جشن می‌بخشید و خاطره‌ای ماندگار در ذهن مهمان‌ها ثبت می‌کرد. بهترین‌های معماری و دکوراسیون داخلیمشاهده بیشتر diamond+ زیباترین مبلمان فضای بازdiamond+ نورشوdiamond+ طراحی و ساخت میز و صندلی چوبیdiamond+ به‌روزترین مرکز مبلمان و دکوراسیون

خیلی وقت‌ها برای زیباتر کردن خانه، اولین کاری که به ذهنمان می‌رسد خرید چند وسیله دکوری جدید است؛ یک گلدان، چند قاب عکس، شمع، آباژور یا حتی یک مجسمه کوچک. اما نتیجه همیشه آن چیزی نیست که انتظار داریم. گاهی با وجود هزینه‌ای که برای دکوراسیون می‌کنیم، خانه نه‌تنها شیک‌تر نمی‌شود، بلکه شلوغ‌تر و بی‌نظم‌تر به نظر می‌رسد. طراحان داخلی برای جلوگیری از همین اتفاق، یک ترفند ساده دارند: قبل از خرید هر وسیله دکوری، ابتدا جای دقیق آن را در خانه مشخص کنید.

اول فضا را ببینید، بعد وسیله بخرید

یکی از اشتباهات رایج این است که وسیله‌ای را صرفاً به این دلیل که زیباست می‌خریم و بعد به دنبال جایی برای آن می‌گردیم. در طراحی داخلی حرفه‌ای، معمولاً مسیر برعکس است. ابتدا فضای خالی، نور، رنگ‌ها و وسایل موجود بررسی می‌شوند و بعد وسیله‌ای انتخاب می‌شود که بتواند همان فضا را کامل کند.

برای مثال اگر روی کنسول ورودی خانه فضای خالی دارید، قبل از خرید یک گلدان بزرگ بهتر است ببینید آیا ارتفاع آن با آینه یا تابلو پشت کنسول هماهنگ خواهد بود یا نه. یک وسیله زیبا اگر در ابعاد نامناسب انتخاب شود، می‌تواند تمام تعادل بصری فضا را به هم بزند.بهترین‌های معماری و دکوراسیون داخلیمشاهده بیشتر diamond+ زیباترین مبلمان فضای بازdiamond+ جدیدترین مدل‌های میز و صندلی چوبی مدرنdiamond+ طراحی و ساخت میز و صندلی چوبیdiamond+ سرویس ناهارخوری شیک و مینیمال قانون «کمتر اما بهتر» را جدی بگیرید

یکی از رازهای خانه‌هایی که در نگاه اول شیک و گران‌قیمت به نظر می‌رسند، الزاماً تعداد زیاد وسایل دکوری نیست؛ بلکه انتخاب محدود و حساب‌شده است.

به‌جای اینکه روی یک میز چندین وسیله کوچک قرار دهید، یک یا دو عنصر شاخص انتخاب کنید. مثلاً یک گلدان با فرم خاص، یک چراغ رومیزی متفاوت یا یک ظرف سرامیکی دست‌ساز می‌تواند بیشتر از مجموعه‌ای از وسایل کوچک توجه جلب کند.

فضای خالی هم بخشی از دکوراسیون است. لازم نیست هر گوشه خانه با وسیله‌ای پر شود. قبل از خرید، رنگ‌ها را بررسی کنید

ترفند دیگری که طراحان داخلی به آن توجه زیادی دارند، انتخاب وسیله دکوری بر اساس پالت رنگی خانه است. اگر در اتاق شما رنگ‌های خنثی مثل سفید، کرم، خاکستری و چوب طبیعی غالب هستند، لازم نیست …

قصه «آخرین شمع ساز شهر» (برای کودک ۱۰ ساله)

کوچه ی سنگ فرش بوی موم می داد. همیشه. تابستان، زمستان، باران، آفتاب. چون ته کوچه، پشت یه درِ چوبیِ آبی رنگ، اوستا بهرام نشسته بود و شمع می ساخت.

دست هایش زرد بود. نه از بیماری، بلکه از چهل سال مومِ ذوب شده. انگشت هایش بوی عسل می داد و ناخن هایش همیشه یه لایه نازک پارافین داشت. می گفتند وقتی بچه بود، مادرش او را توی کارگاه بزرگ می کرد و او با مومِ گرم لالایی می گرفت.

تغییر روزگار

اما شهر عوض شده بود.

اول لامپ آمد. بعد نئون. بعد صفحه های روشنِ موبایل. کسی دیگر شمع نمی خواست؛ مگر برای تولد، مگر برای برق رفتگی، یا برای عکسِ اینستاگرام.

اوستا بهرام هر روز کرکره را بالا می داد. موم را آب می کرد. فتیله را می چرخاند. شمع ها را می چید روی قفسه و شب، کرکره را پایین می داد.

فروش؟ شاید هفته ای دو تا. شاید صفر.

پسرش سامان می گفت: «بابا، بیا کارخونه. حقوق ثابت، بیمه، مرخصی.»

اوستا بهرام لبخند می زد و می گفت: «شمعِ کارخونه بوی هیچی نمی ده. شمعِ من بوی خاطره می ده.»

سامان سر تکان می داد و می رفت.

شبی که شهر تاریک شد

یه شبِ پاییزی، برقِ کلِ شهر رفت. نه یه ساعت، نه دو ساعت... سه شب تمام.

مردم آمدند جلوی درِ آبی. اول یه نفر، بعد ده نفر، بعد صف کشیدند تا سرِ کوچه.

«اوستا! شمع داری؟»

«اوستا! یه دونه برای بچه ام، می ترسه تو تاریکی.»

«اوستا! مادربزرگم عادت داره شب با شمع کتاب بخونه.»

اوستا بهرام لبخند زد. کرکره را کامل بالا داد. قفسه ها را آورد بیرون. شمع ها را چید روی میز. صد تا، دویست تا، سیصد تا...

و شهر، سه شب، با شمع های او روشن ماند.

شاگرد تازه

وقتی برق برگشت، مردم رفتند. کوچه دوباره خلوت شد. اوستا بهرام نشست پشت میزش. موم را آب کرد. فتیله را چرخاند.

اما یه چیز فرق کرده بود.

یه دخترِ ده ساله، هر روز بعد از مدرسه می آمد. می نشست گوشه ی کارگاه. نگاه می کرد و سؤال می پرسید:

«اوستا، موم رو چند درجه آب می کنی؟»

«اوستا، …